Door mijn ogen en vanuit mijn hart

"Mijn liefde voor het leven geef ik door als uitvaartverzorgster. Mijn aandacht voor afscheid geef ik aan iedereen die dat nodig heeft. Niet alleen tijdens mijn begeleiding, maar ook daaromheen maak ik afscheid, rouw en uitvaart 'beleefbaar'.In een bijzondere fotoreportage heb ik 'afscheid' en 'rouw' geïllustreerd. Bij ieder decor hoort een verhaal die het onderwerp bespreekbaar maakt."

Stilstaan

Wanneer een leven wordt verloren en een lege plek achterblijft sta je stil. Je dagelijkse leven, gewoontes en zelfs de sleur bewegen niet meer mee. De orde van de dag is ontregeld.

Logisch ook, want hoe kan alles geroutineerd door blijven draaien als er een schakel mist. De geoliede machine lekt en staat stil. 

Daarentegen lijkt alles om je heen sneller en harder te draaien dan ooit tevoren. Bijhouden voelt als het continu misgrijpen naar houvast. Het is vermoeiend, frustrerend en oneerlijk.

Het ergste is nog, het gevoel, dat de wereld om je heen zo stoïcijns door gaat met leven, dat deze niet beseft en doorheeft dat de jouwe doodstil staat. Het lijkt wel of dat het gemis van jouw schakel niet op valt bij deze massa. 

Maar als je goed kijkt zie je dat je er niet alleen voor staat. Familie en vrienden proberen samen met jou het lek enigszins op te vangen, zodat jouw machine weer zijn eerste stappen kan maken. Er ontstaat een aaneengesloten schakeling van steun, begrip en vriendschap, die ervoor zorgt dat je weer langzaam mee kan draaien. 

Niemand zal verwachten dat ze het lek kunnen repareren of de schakel kunnen vervangen. Ze zullen met je meelopen, totdat je hebt ondervonden hoe je je weg kan hervinden en hoe je jouw wereld opnieuw kan laten draaien.

De spiegel

De spiegel wordt voorgehouden. De reflectie staat toe voor het eerst te worstelen met de het evenbeeld, waarin geen gelijkenis te vinden is.Moe van de beleving is het gezicht getekend. De weerspiegeling is een confrontatie die ontdoken wilt worden.

 

Het zijn de laatste momenten samen, voordat de spiegel wordt opgevolgd door de warme gloed van een onoverkomelijk proces.

 

Wanneer de warmte weg vloeit, vult de ruimte zich met een oorverdovende stilte. Het spiegelbeeld toont een silhouette dat de stilte omarmt.

Erkenning

 

Troost is iets waarbij te pas en te onpas naar gezocht wordt. Troost zoeken in woorden, gebaren en het rationaliseren van gevoelens. De zoektocht is goed bedoeld, maar wordt troost ook echt gevonden? Dat is een retorische vraag die voorlopig blijft rondzingen als het laatste muziekstuk, voordat we definitief loslaten wie ons lief is. 

Troost zoeken in de woorden over hoe mooi het afscheid was. Alsof er over schoonheid te spreken valt. Betrokkenheid en omhelzingen die met een warme deken worden geassocieerd, terwijl de koude rillingen over nek en rug lopen. Troost zoeken in geborgenheid en de rust die is gevonden, terwijl de jouwe is verdwenen. Troost wil zich niet laten vinden.

 

Terwijl er gezocht wordt naar troost, zal erkenning worden gevonden. Deze erkenning geeft steun en mag er zijn, zodat de schoonheid wordt gezien, de warme deken gevoeld en rust ervaren. Erkenning brengt ons dichterbij wie we zijn verloren, erkenning verbindt ons met het loslaten. Erkenning zal uiteindelijk kunnen troosten.