Frisse wind

Frisse wind
08-04-2018 23:52
De frisse wind waait door de uitvaartstudio. Zowel letterlijk als figuurlijk. Lekker aan de poets geweest, nieuwe spulletjes een plek gegeven en mooie plannen uitgewerkt. Tegelijkertijd geniet ik van de voorjaarsbries die door de studio waait. Het is eigenlijk nog net te koud, maar dat kan me er niet van weerhouden de deur toch open te zetten.

Op de kist staat sinds deze week een letterbord waarop ik om de zoveel tijd een andere tekst ga zetten. Deze week staat er: ‘Sterf niet voordat je doodgaat’. Voorbijgangers maken er een foto van, staan er even bij stil en lopen met een glimlach verder of moeten even wennen en trekken een wenkbrauw op, tja het is dan ook een doordenkertje. 

Ik ben ervan overtuigd dat je veel controle kan uitoefenen over, dan wel grip kan hebben op je leven. Dat je op heel veel vlakken en manieren keuzes kan en mag maken over de richting die je op wil. Zelfs al móet je een kant op, dan nog is het aan onszelf op wat voor manier we die weg bewandelen. 
Als uitvaartverzorgster en ‘gewoon als mens’ weet ik als geen ander dat pech, noodlot, onrecht en wanhoop ons leven zomaar kan overvallen, soms kan overnemen en dat er genoeg aanleidingen kunnen zijn om de handdoek voor een tijdje in de ring te gooien. En waarbij we ons afvragen waar we het in vredesnaam allemaal voor doen. Natuurlijk is het logisch dat we die handdoek ook even laten liggen, we zijn per slot van rekening ook maar mens. Het gaat er bij deze quote om, op welke manier we daarna de handdoek weer gaan oppakken. 

Niet zozeer in hoeverre we alles verwerken, wegstoppen of soms bagatelliseren, maar juist hoe we het uiteindelijk omzetten in brandstof voor onze oerkracht. Een oerkracht waarmee we met een ervaring rijker of illusie armer, positief of negatief, kleurrijk of gitzwart ons leven met een opgeheven hoofd kunnen voortzetten. Door deze ervaringen leren we wat relatief is, maken we ons minder druk om alledaags ongemak, blijkt materialisme irrelevant, koesteren we de mensen die we om ons heen willen hebben en kunnen we van kleine dingen opeens veel meer genieten. 

De frisse wind bereikt mijn nek en het kippenvel trekt over mijn armen, zo’n klein ding waar ik van kan genieten. Ik loop even naar de deur en kijk uit over de Maas. Er gaat een groot schip voorbij en ik kijk daarna naar de brug die voor de zoveelste keer vandaag open staat, tja sommige dagelijkse ongemakken blijven frustreren…
 
reacties  0 reacties reageren

Vertrouwen

Vertrouwen
07-01-2018 22:41

Vijfde gangpad in de Gamma, zes verfblikken verspreid over de vloer, stapel kleurstalen eromheen en ikzelf besluiteloos met een vriendin aan het face-timen over de juiste kleur. Oh wacht, mijn vriend diep zuchtend met zijn armen over elkaar leunend tegen de stelling, arme man.....na drie kwartier turen nog geen verf.

Mijn uitvaartstudio krijgt een make-over. En als ik het doe, doe ik het gelijk helemaal, dus ook de muren zijn aan de beurt. Warme tinten, kleur!, zodat de studio een nog fijnere plek wordt voor iedereen om langs te komen voor een praatje, voorbespreking, rouwzorg, workshops en coaching.

De klassieke bureaus zijn ingeruild voor een 2,5 meter lange steigerhouten tafel met 8 stoelen. Ook zijn er twee Chesterfield banken via Marktplaats naar een nieuwe eigenaar gegaan. Waaronder een naar Hans.

Ik kreeg verschillende reacties op Marktplaats, ook van iemand die zei dat hij eerst een bus moest huren. Laat ik op dat moment nog een bus zoeken om die loodzware tafel uit Tilburg op te halen. En één plus één is twee. 

 

Mijn voorstel: "Als jij mij met jouw bus naar Tilburg rijdt en helpt om de tafel naar Spijkenisse te krijgen, dan mag jij de Chesterfield meenemen". Met gelach en enthousiast werd er gereageerd: "DEAL!"

Donderdag 13:00 uur, daar is Hans, een gozer met een baard, een hoody en een muts op. Mijn vriend ziet het niet zo zitten, je kent hem niet eens. Ik geloof in contact maken en elkaar helpen. Hans en ik stappen de bus in en rijden naar Tilburg. Onderweg bleek dat we een leuk reisgezelschap aan elkaar hadden. We hebben gesproken over de uitvaart, zijn werk als muziektherapeut, onze doelen, visies, meningen en over de reacties van onze omgeving over onze actie. De een heel positief en de ander met onbegrip. Aan het einde van middag staat de tafel met stoelen in mijn studio, staat zijn bank in de bus en geven we elkaar een vriendschappelijke omhelzing. 

In de uitvaart is het krijgen van vertrouwen van iemand die je niet kent vaak aan de orde. Als ik bij mensen thuis kom is er vaak als vanzelfsprekend vertrouwen. Mensen zijn veelal heel open en maken echt contact. Ik kom bij mensen over de vloer op een zeer kwetsbaar moment in hun leven, dat is iets waar ik veel respect voor heb. Dat vertrouwen vind ik mooi en daar moet je goed mee omgaan. Het maken van contact en het krijgen van oprecht vertrouwen is iets wat ik koester.


Volgens mijn vriendin op face-time mag ik vertrouwen hebben op mijn gevoel voor kleur. Dat heb ik dan ook gedaan. Met een voldaan gevoel hebben we de Gamma verlaten met twee prachtige tinten verf. 
reacties  0 reacties reageren

Relativeren

Relativeren
28-12-2017 22:30
 
Zoals de titel al zegt ben ik met mijn eigen uitvaartbedrijf altijd bereikbaar. Elke uitvaart moet perfect verlopen en nabestaanden krijgen bij mij alle ruimte om de uitvaart op hun eigen manier te beleven. 
Soms is plannen een uitdaging, zeker als kerst op maandag en dinsdag valt, er thuis een diner moet worden verzorgd en de kinderen er netjes bij moeten zitten.

Dat laatste is dan ook niet gelukt, mijn dochter (4,5jr.) zat met scheve staartjes en mijn zoontje (1,5jr.) heeft zijn colbertje nooit aangehad. Loslaten en opgelucht zijn dat de zelfgemaakte sushi wel is gelukt en heeft gesmaakt. De afgelopen week was het druk, werkdagen van tien uur of langer om te zorgen dat de families, die ik op dat moment begeleidde, niets te kort kwamen. 
Ik zeg dan wel werkdagen, maar ik doe het met zo veel passie dat het eigenlijk niet als werk voelt.

Deze week was het van adres naar adres. Eerst een uitvaart in de ochtend, daarna terug naar kantoor, papieren netjes opruimen, omkleden en door voor een nagesprek. “Ping!Ping!”, het brandstoflampje, in alle drukte vergeten dat ik al ruim 40 kilometer in mijn reserve reed. Nerveus rij ik naar de pomp, waar een lange rij stond met ruzies, voordringgerij en getoeter. Ik kon me er deze keer niet druk om maken. Wat is 10 minuten langer wachten, met in mijn achterhoofd de familie van vanmorgen, die alle tijd vooruit had willen duwen, om het afscheid maar te kunnen uitstellen. Ik heb geleerd te relativeren.

Na een goed en gezellig nagesprek, waar ik door de verhalen de overledene beter heb leren kennen, ga ik met een tevreden gevoel mijn dochter ophalen. Bij het enthousiasme van haar ontvangst moet ik even switchen. “Mama, moesten de mensen erg huilen?” Ze gaf zelf het antwoord al, “dat hoort er natuurlijk bij als er iemand dood is”. Ook dat is relativeren.
reacties  0 reacties reageren