Het verlanglijstje

Het verlanglijstje
05-12-2018 00:26

Het is vijf voor half negen, we komen hoe dan ook te laat op school. Gymtas? Lunchtrommel? “Lieverd, je jas….”. “…Nee! Niet je schoenen weer uit doen!” Met een dreinende peuter aan de hand en overvolle handen naar de auto. Mijn dochter (5,5jr) heeft duidelijk geen enkele notie van mijn kleine stresslevel op de vroege ochtend: “Mama, wanneer denk je dat Sinterklaas dood gaat?”. Mijn antwoord was iets in de richting dat je natuurlijk niet weet wanneer iemand overlijdt. Het was stil op de achterbank, bij mijn dochter een teken dat er serieus wordt nagedacht. 

“En waarom geeft Sinterklaas alleen maar cadeautjes en krijgt hij er geen, terwijl hij wel jarig is?” “Sinterklaas is natuurlijk al heel oud, dus ik denk dat hij alles al heeft gekregen wat hij wilde en het gewoon leuk vindt te trakteren”, antwoorde ik. Inmiddels stonden we in de gang om de jassen, tassen en lunchtrommels op de juiste plek te krijgen toen dochterlief een geweldig plan had bedacht. “Ik weet een cadeau wat handig is voor Sinterklaas en wat hij nog niet heeft! We geven een boek over jouw werk mam, dan weet hij alvast wat er gebeurt als hij dood gaat en welke kist hij kan kiezen.” Ik had hier even geen pasklaar antwoord op, maar ik vond haar idee erg creatief. Ik heb haar een kus gegeven en gezegd dat we het er over zullen hebben na school… 

Ze groeit op met een moeder die uitvaarverzorgster is en thuis wordt er vaak genoeg over gesproken. Ik denk dat ze beter op de hoogte is van de mogelijkheden dan een gemiddelde volwassene, omdat ze regelmatig met interesse door de leverancier folders bladert met urnen, rouwvervoer en kisten. En waarom niet? Er is niets mis mee om je te verdiepen in de mogelijkheden voor een afscheid. Niemand hoopt het nodig te hebben, wil het nodig hebben, maar iedereen komt een keer op het punt dat het wel nodig is. Is het dan niet een fijne gedachte om te weten wat je wilt en wie je wilt? Zo gek is de achterliggende gedachte van mijn vijfjarige niet (ookal is een afscheidswensen boekje misschien geen passend verjaardagcadeau voor onze goedheiligman). 

Ik neem graag de tijd om tijdens een ongedwongen gesprek te vertellen dat ik werk volgens de vertrouwde gewoontes en sfeer van de mensen waar ik over de vloer kom. Dat definitief afscheid moeten nemen vreselijk is, maar dat het o zo fijn kan zijn als blijkt dat er uitvaartwensen bekend zijn en dat men weet of iemand een voorkeur heeft voor een uitvaartverzorger. Men is immers vrij om zelf een uitvaartverzorger te kiezen, ongeacht eventuele uitvaartverzekeringen die afgesloten zijn bij een coöperatie of andere partij. 

Het praten over afscheid nemen en uitvaartwensen op een moment dat het nog ver van je af staat, zorgt veelal voor opluchting. Het onderwerp blijkt vaak minder lastig te bespreken dan gedacht en stiekem wordt er ook nog veel gelachen als er opties voorbij komen, waarvan men deze niet van de ander had verwacht. 

Nogmaals, ik vind een mooie uitvaartwensencollage niet een gepast verjaardagscadeau, toch ben ik ervan overtuigd dat het kennen van elkaars wensen en het nadenken over deze wensen een geschenk kan zijn. Een geschenk om een taboe los te laten en een geschenk om onze geliefde omgeving enigszins te ontzorgen en de bevestiging te geven dat ze de keuzes maken die bij de persoon past. 

Eenmaal thuis hebben we samen door een uitvaartboek gebladerd van Beerenberg, een leverancier met een breed aanbod in eigen ontworpen uitvaartproducten, als kisten, baren, wade, urnen en gedenkproducten. Zijn producten staan dicht bij het dagelijks leven, afscheidsproducten zonder rouwrand. De lieverd koos natuurlijk het kinderkistje uit waarbij er, als een kleurplaat, een afbeelding van een eenhoorn op was gedrukt met bijgeleverde viltstiften. In haar beleving hoe meer kleur hoe beter. Ik heb haar lekker in haar onschuld haar gang laten gaan en een verlanglijst voor Sinterklaas laten knippen. Dit werd een heel speciaal uitvaartboek voor de Sint.

 

’s Avonds heeft ze deze in haar schoen gezet (ingepakt en al) en hebben we een wortel voor het paard erbij gedaan. De volgende ochtend was het verjaardagsgeschenk opgehaald en daarvoor terug kreeg ze een kleurboek met viltstiften. ‘De Sint’ bewaard dit bijzondere boekje en deze ligt nu veilig in de herinneringendoos voor later, achter in de kast.

Energiestromen

Energiestromen
21-01-2018 23:08
Een vertegenwoordiger van voordelige stroom (zo claimt ze) komt langs om te laten zien hoeveel voordeliger ik uit ben als ik overstap naar een andere energieleverancier. Ik moet het nog maar zien. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin in deze afspraak en heb een beetje spijt dat ik mezelf toch heb laten overtuigen voor een vrijblijvend bezoek. 

Een kwartier te laat staat er een vrouw van mijn leeftijd voor de deur. Ze heeft een grote bos krullen, een sweatshirt aan en haar handen vol met een grote map en haar tas. Ze komt een beetje haastig over, onrustig en op haar hoede. Ik krijg niet echt oogcontact en de eerste indruk die ik van haar heb, bevestigt eigenlijk dat ik echt spijt heb van deze afspraak, maar goed: "kopje thee? koffie?" Ze vraagt om een glaasje water. 

Ik ga zitten, zet het glas water voor haar neer en kijk haar vragend aan. Dan gebeurt er iets wat ik niet zag aankomen. Haar handen trillen en met een trillende stem vertelt ze dat ze erg nerveus is. Ik vraag verbaasd waarom en als antwoord op mijn vraag rollen de tranen al over haar wangen. Ze is doodsbang en durfde eigenlijk niet te komen. Ze had zelfs al overwogen om zich vandaag ziek te melden. Ze vertelde bang te zijn voor dode mensen en alles wat daarbij hoort. Haar volgende vraag was of er dode mensen in de studio waren. Een diepe zucht van opluchting volgde toen ik haar vertelde dat dat niet zo was. Ik had deze conversatie echt niet verwacht en besef me dat dit nu niet echt het moment is om het te hebben over kWh tarieven en daluren. Ik schuif haar grote map opzij. "dat komt straks wel, eerst maar eens even kletsen over wat je zo benauwt, want ik wil wel dat je je op je gemak voelt, je hoeft niet bang te zijn".

We hebben zeker een kwartier gesproken over haar angst voor de dood, niet voor de dood zelf, maar voor geesten en voor lampen die opeens uit gaan of voor schilderijen die opeens van de muur vallen. Ze verloor haar moeder een aantal maanden geleden en sindsdien is ze alleen maar angstiger geworden. Tenenkrommend om te horen, goede begeleiding tijdens de uitvaartperiode had haar echt kunnen helpen. 

Ik heb haar eerlijk verteld dat ik geen persoonlijke ervaringen heb met geesten of energiestromen, maar dat ik geloof dat andere mensen dat wel kunnen ervaren. Tijdens het begeleiden van een uitvaart volg ik de familie hierin. Ik leg haar uit dat goede begeleiding bij een uitvaart kan bijdragen aan een goede laatste reis en dat iedereen deze reis op zijn of haar eigen manier interpreteert. De een via een religie, de ander heel nuchter of spiritueel. Ze vulde zelf aan dat ze hoopte dat de geest van haar moeder ook een goede reis heeft gehad. Ik kan alleen maar zeggen dat ik dat ook hoop. Ik weet niet wat er gebeurt als we overlijden, maar ik weet wel dat persoonlijke begeleiding en inleven in de rouwbeleving van de mensen waarmee ik omga bijdraagt aan een goed afscheid waar mensen mee verder kunnen.

Zo hoop ik dat zij na ons gesprek ook verder kan. Het zal haar angst niet gelijk wegnemen, maar wellicht haalt ze er wel positieve inzichten uit die haar kunnen helpen.

De map met tarieven werd te voorschijn gehaald en met vijf minuten waren we eruit dat ik wel 0,03 cent per kWh kon besparen, vette bek. Mij heeft het gesprek niet geholpen, maar spijt van de afspraak heb ik niet meer, ik ben blij dat het haar onverwacht wat heeft opgeleverd. Ik geef haar een hand en ben blij dat ze met een beter gevoel haar weg vervolgt.
 
reacties  0 reacties reageren