Dank je wel, Lucas

Foto: Lisa Suurland
Foto: Lisa Suurland
27-07-2020 23:13

Het afscheid van Lucas was meer dan alleen een laatste groet, het was een periode van bezinning waarin hij iedereen ruimte gaf om afscheid te nemen. Bewust of onbewust wist hij daar momenten voor te maken, ook al was er nog maar weinig tijd, omdat zijn gezondheid snel achteruit ging. Op zijn verzoek werd ik uitgenodigd om kennis te maken met hem en zijn gezin. Hij wilde weten wie hen zou gaan begeleiden bij zijn uitvaart en dat moest goed voelen. Hij wilde alles zo goed mogelijk achterlaten en voor zijn familie blijven zorgen tot het laatste moment. Wat een kracht als je daarvoor ruimte kan maken terwijl je het leven aan het loslaten bent. We zeiden elkaar vaarwel met een gebalde vuist en een glimlach. Drie dagen later overleed hij in bijzijn van zijn gezin.

Mijn belofte was om, binnen de coronamaatregelen, zoveel mogelijk van zijn afscheidswensen te laten uitkomen. Lucas wilde alles gemoedelijk, warm en sfeervol. Hij wilde zo veel mogelijk mensen de gelegenheid geven om afscheid te komen nemen. Hij verdiende het grootst mogelijk eerbetoon, in de traditie van het kerkgenootschap Leger des Heils en in persoonlijke ongedwongen sfeer van zijn gezin.

 

Lucas zijn afscheid werd net zo bijzonder als hij zelf was. Op het kasteel van Rhoon werd de juiste sfeer gevonden en konden we twee keer dertig gasten ontvangen. Vanuit een extra zaal werd een live-verbinding gemaakt met de zaal waar de afscheidsdienst plaatsvond. Daarnaast kon er via een digitale livestream vanaf thuis of iedere  andere locatie worden meegekeken op een eigen scherm. De tuinen van het kasteel boden genoeg ruimte om iedereen aanwezig te laten zijn bij de aankomst en het vertrek van Lucas. Een prachtig eerbetoon begeleidt door het muziekkorps, de vlagdrager van het Leger des Heils en de dragers. De sfeer was zo bijzonder, het voelde bijna koninklijk.

 

Met liefde en toewijding heeft Lucas geleefd voor zijn gezin en het Leger des Heils. Hij was er voor de kwetsbaarste groep in onze samenleving en was dag en nacht op pad om een helpende hand te bieden. Dat kan lang niet iedereen, daarvoor moet je een mens zijn met een groot hart. Met ogen waarmee je iedereen ziet als een gelijke. Met handen die kunnen geven zonder de verwachting iets terug te krijgen. Hij zag voldoening als weder geschenk en vertrouwde op dankbaarheid.

 

Deze dankbaarheid was voelbaar en groots. Alles wat Lucas heeft gegeven kreeg hij terug. Met toewijding, liefde en respect heeft iedereen een bijdrage geleverd om het afscheid van Lucas prachtig te maken. Het korps was er om zijn gezin te steunen vanuit de kracht van hun geloof, met gebed, muziek en eigen tradities.

Lucas laat een lege plek achter. Hij zal worden herinnerd door iedereen die hem kende. Als iedereen een beetje meer handelt met toewijding, verder kijkt dan het eigen belang en voldoening leert te waarderen, dan zal het levensmotto van Lucas altijd blijven voortleven.

 

“Alles wat u doet, moet u met Liefde doen.”

 

Het gaat om jou

Afscheid neem je in een omgeving en met mensen bij wie je je op je gemak voelt, waar je jezelf kan zijn en je je vooral niet hoeft aan te passen. Ik ga daarom altijd uit van hetgeen wat past en klopt bij de persoon en het gezin. Daardoor zijn uitvaarten bij mij nooit hetzelfde en staat het afscheid altijd volledig in het teken van de mensen die ik begeleid.

 

Zo vind ik de keuzes van de locaties en de mensen met wie je het afscheid realiseert van groot belang. Alles en iedereen draagt bij aan de sfeer en de beleving van deze emotionele periode. Door de krachten en talenten van mensen te bundelen, is het mooist mogelijke haalbaar en creëren we de meeste ruimte voor de gewoontes en tradities die voor families zeer waardevol zijn.

 

Een traditie is een manier van uiten en beleven, die al jaren en soms zelfs eeuwen terugkomt bij een specifieke gebeurtenis. Een traditie is bekend bij personen die zich hier aan verbonden hebben. Zij putten hier kracht uit, kunnen erop terugvallen en het helpt hen om staande te blijven.

 

Maak je wensen kenbaar aan je familie of een goede vriend. Het praten over afscheid nemen en uitvaartwensen, ook op een moment dat het nog ver van je af staat, zorgt veelal voor opluchting. Het onderwerp blijkt vaak minder lastig te bespreken dan gedacht en stiekem wordt er ook nog veel gelachen als er opties of ideeën voorbij komen waarvan men deze niet van elkaar had verwacht. 

 

Ik ben ervan overtuigd dat het kennen van elkaars wensen en het nadenken hierover een geschenk kan zijn. Een geschenk om een taboe los te laten, een kans om onze omgeving te ontzorgen en hen de bevestiging te geven dat de juiste keuze wordt gemaakt.

 

Wil je hier over praten? Dan kan je contact met mij opnemen op 010 2236215 of door een e-mail te sturen naar info@evelienuitvaartverzorging.nl 

 

De familie heeft toestemming gegeven om het verhaal en de beelden van Lucas zijn afscheid te publiceren. Zij hebben van te voren het verhaal gelezen en zelf de foto's geselecteerd die mogen worden getoond.  

reacties  0 reacties reageren

Zand erover

Zand erover
05-02-2018 23:23

Als er gekozen wordt voor crematie dan komt de term “asbestemming “ voorbij. Asbestemming is de keuze die nabestaanden maken over wat te doen met de as. De een wil de as in een urn, sieraad, tattoo of ander ornament bij zich houden. De ander kiest voor verstrooien, soms anoniem, boven zee, via een ballon of op het strooiveld. Welke manier er ook wordt gekozen, het is een bijzonder moment. Het is het moment, dat minimaal 4 weken na de uitvaart, de nabestaanden weer heel dicht bij de overledene staan. Soms het is moeilijk te bevatten dat in de zwarte bus, grijze koker, urn of strooi-urn de as zit, wat echt hun dierbare is geweest. 

Ik krijg er veel vragen over; “Hoeveel as is er?” of “Hoe ziet het eruit?” Het ligt er maar net aan. De gemiddelde lengte van een Nederlander is ongeveer 1,75 meter, en na een crematie is er gemiddeld 2 tot 3 kilo as overgebleven. Maar als we om ons heen kijken is iedereen toch anders. 

Na een jaar gewerkt te hebben in een crematorium, waar ik ook zelf verantwoordelijk ben geweest voor vele crematies, weet ik dat eigenlijk elke as net een beetje anders is. Meer, minder, licht, donker. Het verschilt van elkaar, je staat er niet zo bij stil, maar er is een subtiel gevoel van identiteit overgebleven. 

Alle assen dienen met respect te worden behandeld. As na een crematie staat voor iemand en zo hoort daar ook mee worden omgegaan. Bij iedere crematie gaat een crematiesteentje met daarop een uniek nummer mee, zodat na de crematie de as gekoppeld kan worden aan een persoon. In Nederland is het bij wet verboden, dat as van verschillende personen gemengd kan worden. Het steentje is een mooi systeem, maar heeft wel het nadeel dat iemand dreigt te veranderen in een nummer. Ik voorkwam dat voor mijzelf door bewust de naam te lezen die aan dat nummer gekoppeld was. Ook al weten de meeste mensen niet dat ik de crematie verzorgde, voor mezelf vond ik het belangrijk dat altijd met grote zorg en respect te doen. 

Helaas gaat het niet altijd goed, zoals ik laatst van een cliënte hoorde en geloof me, ik krijg dan toch een beetje last van plaatsvervangende schaamte. 
Zo vertelde de cliënte over hoe haar gezin de as van haar broer ging verstrooien op het strooiveld van een crematorium. De ontvangst was, zoals ze zelf benoemde, "een beetje knullig", wachtend op de gang, tussen de nabestaanden van een andere uitvaart. Uiteindelijk zelf het kantoortje 
binnen moeten lopen, om de aandacht van het personeel te krijgen. Ze werden aan tafel gezet en de strooi-urn werd gehaald. Wat er toen gebeurde, was, vergeef me de uitdrukking, tenenkrommend. De medewerkster morste de as van haar broer op de tafel, de stoel en op de grond. Ze hadden er met grote ogen naar gekeken. Er volgde geen excuses, geen schrik reactie, maar een nonchalante houding, waarbij het as in één moeite werd weggeveegd, met de verklaring: " Oh, het wordt tijd voor een nieuwe strooi-urn". 

Waar mensen werken, gaan er wel eens dingen fout. Soms overkomelijk en soms niet. Maar in deze situatie was de reactie erop onvergefelijk. Als “niets aan de hand, zand erover”. Maar het was, zoals de cliënte vertelde, wel de as van haar broer. "Daar gaat hij", had ze gedacht. 

Ja, ik heb bijna wekelijks te maken met overlijden, cremeren, as en met nabestaanden, die,
zonder uitzondering, te maken hebben met een verlies dat uiteindelijk een plaats moet krijgen. Een gebeurtenis zoals mijn cliënte mij vertelde komt gelukkig niet vaak voor, maar doet mij eens te meer beseffen dat we in ons vak de plicht hebben om iedereen als uniek te benaderen en in iedere situatie met respect te handelen. Ik bedoel maar: als ik het moment zou bereiken dat ik de as van een overledene zonder pardon van een stoel veeg, is dat het moment dat ik al veel eerder een andere baan had moeten zoeken. Werken in de uitvaart voelt voor mij als een voorrecht, iets waar je met hart en ziel voor kiest en waar je voor gaat. Respect, toewijding, ondersteuning en empathie; altijd en op ieder moment.

reacties  0 reacties reageren