Sfeervol afscheid nemen bij Abel

Foto: Ashley Bick bij Abel. in Poortugaal
Foto: Ashley Bick bij Abel. in Poortugaal
26-10-2020 10:06

Tegenwoordig hoeft een uitvaart niet meer in de aula van een rouwcentrum of crematorium plaats te vinden. Je bent vrij om zelf een locatie aan te wijzen die je fijn vindt. Op een plek waar het leven wordt gevierd, ontstaan juist de mooie herinneringen. De warme en ongedwongen sfeer van zo’n locatie is dan altijd voelbaar tijdens het afscheid, het draagt bij aan een fijne beleving van het moment.

 

In de huidige tijd kan het lastiger zijn om buiten de aula’s om een locatie te vinden, omdat er veel rekening moet worden gehouden met de coronamaatregelen. Daarom vind ik het belangrijk om van te voren te weten welke opties ik een familie kan aanbieden.

 

Eén van de locaties waar ik graag over de vloer kom is ‘Abel.’, een prachtig gelegen locatie in de Johannapolder van de gemeente Albrandswaard. Abel. heet nabestaanden welkom voor een afscheidsceremonie in een van hun sfeervolle ruimtes. Het is typisch zo’n locatie waar ook het leven wordt gevierd, een plek waar je graag terug komt of een wandeling komt maken in de naastgelegen Rhoonse Grienden.

 

Ik heb samen met eigenaar Remco gekeken naar de mogelijkheden die passen binnen de huidige coronamaatregelen. Ter inspiratie hebben we een prachtig sfeerbeeld gemaakt om goed te kunnen laten zien hoe de ruimte kan worden gebruikt en hoe fijn de sfeer is die Abel te bieden heeft. Ik ben enorm blij dat families hier, ook in deze tijd, terecht kunnen.

 

In het sfeerbeeld laten we zien dat er met zitjes een heel knus geheel kan worden gemaakt, zo ervaar je bijna niet dat je wat verder uit elkaar zit. De vaasjes vol afscheidsbloemen op de kist staan symbool voor wie er niet bij het afscheid zouden kunnen zijn. Ik heb dit al eerder zo gedaan, de warme en lieve woorden op de kaartjes maakten zo veel goed. Het is mijn uitgangspunt dat iedereen afscheid kan nemen zoals hij of zij in het leven staat, ook in deze tijd, misschien zelfs wel juíst in deze tijd.

 

Heb je behoefte aan meer informatie over de mogelijkheden rondom afscheid nemen, dan kun je altijd met mij contact op nemen via 010 – 2236215 of info@evelienuitvaartverzorging.nl

Dank je wel, Lucas

Foto: Lisa Suurland
Foto: Lisa Suurland
27-07-2020 23:13

Het afscheid van Lucas was meer dan alleen een laatste groet, het was een periode van bezinning waarin hij iedereen ruimte gaf om afscheid te nemen. Bewust of onbewust wist hij daar momenten voor te maken, ook al was er nog maar weinig tijd, omdat zijn gezondheid snel achteruit ging. Op zijn verzoek werd ik uitgenodigd om kennis te maken met hem en zijn gezin. Hij wilde weten wie hen zou gaan begeleiden bij zijn uitvaart en dat moest goed voelen. Hij wilde alles zo goed mogelijk achterlaten en voor zijn familie blijven zorgen tot het laatste moment. Wat een kracht als je daarvoor ruimte kan maken terwijl je het leven aan het loslaten bent. We zeiden elkaar vaarwel met een gebalde vuist en een glimlach. Drie dagen later overleed hij in bijzijn van zijn gezin.

Mijn belofte was om, binnen de coronamaatregelen, zoveel mogelijk van zijn afscheidswensen te laten uitkomen. Lucas wilde alles gemoedelijk, warm en sfeervol. Hij wilde zo veel mogelijk mensen de gelegenheid geven om afscheid te komen nemen. Hij verdiende het grootst mogelijk eerbetoon, in de traditie van het kerkgenootschap Leger des Heils en in persoonlijke ongedwongen sfeer van zijn gezin.

 

Lucas zijn afscheid werd net zo bijzonder als hij zelf was. Op het kasteel van Rhoon werd de juiste sfeer gevonden en konden we twee keer dertig gasten ontvangen. Vanuit een extra zaal werd een live-verbinding gemaakt met de zaal waar de afscheidsdienst plaatsvond. Daarnaast kon er via een digitale livestream vanaf thuis of iedere  andere locatie worden meegekeken op een eigen scherm. De tuinen van het kasteel boden genoeg ruimte om iedereen aanwezig te laten zijn bij de aankomst en het vertrek van Lucas. Een prachtig eerbetoon begeleidt door het muziekkorps, de vlagdrager van het Leger des Heils en de dragers. De sfeer was zo bijzonder, het voelde bijna koninklijk.

 

Met liefde en toewijding heeft Lucas geleefd voor zijn gezin en het Leger des Heils. Hij was er voor de kwetsbaarste groep in onze samenleving en was dag en nacht op pad om een helpende hand te bieden. Dat kan lang niet iedereen, daarvoor moet je een mens zijn met een groot hart. Met ogen waarmee je iedereen ziet als een gelijke. Met handen die kunnen geven zonder de verwachting iets terug te krijgen. Hij zag voldoening als weder geschenk en vertrouwde op dankbaarheid.

 

Deze dankbaarheid was voelbaar en groots. Alles wat Lucas heeft gegeven kreeg hij terug. Met toewijding, liefde en respect heeft iedereen een bijdrage geleverd om het afscheid van Lucas prachtig te maken. Het korps was er om zijn gezin te steunen vanuit de kracht van hun geloof, met gebed, muziek en eigen tradities.

Lucas laat een lege plek achter. Hij zal worden herinnerd door iedereen die hem kende. Als iedereen een beetje meer handelt met toewijding, verder kijkt dan het eigen belang en voldoening leert te waarderen, dan zal het levensmotto van Lucas altijd blijven voortleven.

 

“Alles wat u doet, moet u met Liefde doen.”

 

Het gaat om jou

Afscheid neem je in een omgeving en met mensen bij wie je je op je gemak voelt, waar je jezelf kan zijn en je je vooral niet hoeft aan te passen. Ik ga daarom altijd uit van hetgeen wat past en klopt bij de persoon en het gezin. Daardoor zijn uitvaarten bij mij nooit hetzelfde en staat het afscheid altijd volledig in het teken van de mensen die ik begeleid.

 

Zo vind ik de keuzes van de locaties en de mensen met wie je het afscheid realiseert van groot belang. Alles en iedereen draagt bij aan de sfeer en de beleving van deze emotionele periode. Door de krachten en talenten van mensen te bundelen, is het mooist mogelijke haalbaar en creëren we de meeste ruimte voor de gewoontes en tradities die voor families zeer waardevol zijn.

 

Een traditie is een manier van uiten en beleven, die al jaren en soms zelfs eeuwen terugkomt bij een specifieke gebeurtenis. Een traditie is bekend bij personen die zich hier aan verbonden hebben. Zij putten hier kracht uit, kunnen erop terugvallen en het helpt hen om staande te blijven.

 

Maak je wensen kenbaar aan je familie of een goede vriend. Het praten over afscheid nemen en uitvaartwensen, ook op een moment dat het nog ver van je af staat, zorgt veelal voor opluchting. Het onderwerp blijkt vaak minder lastig te bespreken dan gedacht en stiekem wordt er ook nog veel gelachen als er opties of ideeën voorbij komen waarvan men deze niet van elkaar had verwacht. 

 

Ik ben ervan overtuigd dat het kennen van elkaars wensen en het nadenken hierover een geschenk kan zijn. Een geschenk om een taboe los te laten, een kans om onze omgeving te ontzorgen en hen de bevestiging te geven dat de juiste keuze wordt gemaakt.

 

Wil je hier over praten? Dan kan je contact met mij opnemen op 010 2236215 of door een e-mail te sturen naar info@evelienuitvaartverzorging.nl 

 

De familie heeft toestemming gegeven om het verhaal en de beelden van Lucas zijn afscheid te publiceren. Zij hebben van te voren het verhaal gelezen en zelf de foto's geselecteerd die mogen worden getoond.  

reacties  0 reacties reageren

Wat Maarten ons heeft meegegeven

Wat Maarten ons heeft meegegeven
05-10-2018 00:23
“Iedereen heeft een vrije keuze in wie er wordt benaderd als uitvaartverzorger. Het enigszins verdiepen in afscheid, zorgt er in mijn beleving voor meer ruimte voor het verlies. Een hoop onwetendheid is namelijk al weggenomen, zo weet je wie je moet bellen, wie er komt en wat er staat te gebeuren. De eerste indrukken zijn al geweest, dat geeft wat rust.Het overlijden komt vroeg of laat om de hoek kijken, dat kunnen we helaas niet tegenhouden. Voor de een is dat nog ver van z'n bed show, voor de ander is het keiharde realiteit en sommige mensen kijken er juist naar uit, naar het moment dat ze niet meer hoeven.” – Evelien Ligthart 

 

De telefoon gaat, ik krijg Maarten aan de telefoon. Maarten vertelde mij dat hij zijn uitvaart wilde vastleggen, want hij verwachtte geen 80 te worden. Hij had hartproblemen, de behandeling gaf geen garanties en op dat moment was hij nog in twijfel of hij zich überhaupt nog zou laten behandelen. Maarten was 50 en vond het tijd worden om het een ander te regelen. Bijzonder vond ik, dat hij geen afspraak wilde maken, maar het nú allemaal telefonisch wilde regelen. Hij had me gezien tijdens een uitvaart en in de krant. “Ik zie het wel zitten met jou”, zei hij. Hij wist precies wat hij wilde. Na een gesprek van anderhalf uur, drukte ik op ‘verzenden’ en had hij zijn wilsbeschikking met prijsindicatie in zijn mailbox. Hij dankte me, wenste me een fijne dag en hing op; nuchter en rationeel; geregeld op zijn manier.
Deze zomer ging de telefoon, het was Rick, de broer van Maarten. Maarten kreeg een hartstilstand en was die nacht overleden. Hij had een briefje tussen zijn spullen gelegd. “We moesten jou bellen, dus dat hebben we bij deze gedaan” Maarten had zich niet meer laten behandelen. 
De toon in de stem Rick klinkt beduusd en afwachtend. Ik kan me dat voorstellen. Maarten overleed onverwacht, had alles geregeld, maar had dit niet met zijn familie gedeeld. 

Ik ben in de auto gestapt en naar zijn familie gereden. Ik reed naar het adres van hun moeder. Een moeder heeft haar kind verloren, zo zou het niet moeten zijn. Verslagen zijn ze, maar naar mate ik meer vertel over het contact wat ik met Maarten heb gehad, komt er vertrouwen en herkenning. “O ja, dat is echt iets voor hem om te zeggen”. Door de tranen heeft, werd er een beetje gelachen. 

Maarten had tijdens ons gesprek niet echt de behoefte te praten over zijn situatie of familie. Langzaam krijg ik een completer plaatje van zijn geleefde leven, wie daarin een belangrijke rol hebben gespeeld en leer ik Maarten beter kennen.
Ik kon aan de hand van de wilsbeschikking al Maarten zijn wensen en ideeën vertellen, dit stelde gerust. “Hij wil dat zo, dan doen we dat zo.” Het gevoel goed te doen geeft lucht en ruimte. Maarten had bedacht dat hij geen uitvaart wilde. Geen uitvaart in een aula, geen koffie met cake, geen kaart. Alleen een simpele kist en een crematie. Hij had daarover nagedacht, een bewuste voorkeur. Hij had er alleen te makkelijk over gedacht. Geen uitvaart, betekend geen afscheid nemen. Dat was wel heel kort door de bocht voor zijn familie. 

Ik had het er in januari al met hem over gehad. De mensen die om je geven, zullen de behoefte hebben om afscheid te nemen van jou, om jou te rouwen. Ik adviseerde hem, hen een klein beetje ruimte te geven om dat te doen, ze moeten verder zonder jou, dat verdient een plekje. “Zolang het maar geen uitvaart is.”, zei hij toen. 

Het werd geen uitvaart, maar een afscheid. Ruimte voor zijn familie om te rouwen en dat te delen met een de mensen die Maarten graag om zich heen had. Dit waren niet per se mensen die elkaar opzochten. Iedereen die er was, was er speciaal voor Maarten en gaven elkaar de ruimte afscheid te nemen. Ieder had een eigen kaarsje om te laten branden, deze omringde de kaars van Maarten. Een prachtig symbool. Rick is bij hem gebleven en is meegegaan naar de crematie. 

Maarten ging, zoals hij dat wilde, zoals hij was en met wie hij graag was. Zonder uitvaart, in een simpele kist en een crematie. We waren daar voor hem en voor hem alleen, dat was mooi. 

“Dank je wel en ik wens je een fijne dag…” – Maarten 

______________________________________________________________________

De familie heeft toestemming gegeven om het verhaal van Maarten te publiceren. In het kader van hun privacy zijn de namen veranderd. (Afscheid nemen gaat niet in één keer. Afscheid nemen van Maarten, van zijn spullen, zijn huis. Het is veel en intens. Maar het gaat goed met de familie van Maarten. Hij wordt gemist, maar ook veel herinnert. Recentelijk hebben we elkaar gezien om de as van Maarten op te halen. Ze zijn zich aan het oriënteren voor een mooie urn, een eigen ontwerp wat past bij Maarten. Ze vinden een nieuw ritme, waarin Maarten een andere plek in heeft en dat kost tijd, maar deze tijd zien ze positief te gemoed.)
reacties  0 reacties reageren

Wade van toiletpapier

Wade van toiletpapier
14-01-2018 22:58

Afgelopen dinsdag lag een van onze parkietjes, Olaf, dood in de kooi. Jintel nam het in eerste instantie nuchter op. "Gelukkig was het mijn lievelingsvogeltje niet mam, dus valt het wel mee hé". Ik ben een beelddenker en moest moeite doen om me niet voor te stellen hoe het zou zijn, als ik deze reactie bij nabestaanden zou horen. 
"Gaan we Olaf dan begraven of cremeren?" was de vraag die bij Jintel vrijwel gelijk op kwam. Tja, als je mama een 'rouwmens' is (zo noemt ze mijn beroep), dan weet je natuurlijk van de hoed en de rand. Het werd een begrafenis na de uitleg waarom Olaf niet met een staatsie naar het crematorium kon. Wel kreeg Olaf een met zorg versierde wade van toiletpapier. We hebben haar begraven aan de oever van de Oude Maas.

 

Ik denk niet dat Olaf deze staatsbegrafenis in haar wilsbeschikking had opgenomen. Bij de grafrede schoot Jintel vol en kwamen er dikke tranen. Ze had het toch wel erg zielig gevonden al die verdrietige woorden, waarna ze vijf minuten later weer over de dijk naar huis huppelde.

Na het 'aanname' gesprekje met mijn dochter die dinsdagochtend heb ik voor mezelf besloten dat het tijd wordt voor een nieuw soort wilsbeschikking. Eentje anno nu met verschillende versies. Iedereen die een wilsbeschikking in wil vullen, doet dat op een eigen moment, een moment die voor iedereen anders is. Iemand die het invult, omdat zijn zoon daar naar vraagt, vult het in een andere sfeer in, dan iemand die sinds drie weken weet dat hij of zij is uitbehandeld. Ook heb ik al veel mensen horen zeggen dat ze vooral willen dat hun uitvaart naar de wens is van hun nabestaanden, want die moeten verder. Daar wil ik iets mee, zo kan ik al zoveel verschillende scenario's opnoemen, dat ik vind dat één soort wilsbeschikking niet voldoende is. Ik begeleid namelijk ook mijn uitvaarten niet alsof er maar twee soorten zijn; namelijk een begrafenis of crematie. Ik vind het juist belangrijk dat de uitvaart alleen maar de uitvaart kan zijn van degene voor wie iedereen is gekomen. De uitvaart mag treffend zijn, een persoonlijk eerbetoon. Dat geldt in mijn ogen voor een wilsbeschikking net zo. Meer weten? Bel gerust voor een afspraak.

Weer thuis gaat Jintel lekker knutselen, ik ga de vogelkooi schoonmaken en geef de drie nabestaanden een grote streng trosgierst. Een schrale troost, zo blijkt, want normaal vallen ze het gelijk aan, maar nu blijven ze stil zitten met opgezette veertjes. Het zal tijd nodig hebben, logisch.

reacties  0 reacties reageren