Stagiare met volsprieten

Stagiare met volsprieten
28-01-2018 23:19

Er lijkt geen groter contrast te bestaan, maar wist u dat veel mensen na een carrière in de bankensector de overstap naar de uitvaart willen maken? Een jaar geleden sprak ik Martine, die beroepsmatig een aantal bankzaken voor me behartigde en die erg geïnteresseerd was in mijn beroep. 

 

Verleden week aan de ontbijttafel. Laptop aan, notitieblok met aantekeningen en telefoonnummers. Het is half 7 in de ochtend en ik bel dezelfde Martine wakker. "Goede morgen", zegt een ietwat slaperige stem. Ik vertel haar over het telefoongesprek met een mevrouw wiens schoonmoeder is overleden. We spreken alle gegevens door en Martine staat gelijk AAN, de vragen vliegen mij om de oren en ze staat in de startblokken. Terwijl mijn vriend zich nog even een keer omdraait ga ik naar de studio om alle spullen op te zoeken.
 
Martine heeft de stap gemaakt om zich om te scholen tot uitvaartverzorgster en is deze week mijn stagiaire. We hebben na onze ontmoeting bij de bank contact gehouden en het afgelopen jaar een fijne band opgebouwd. Koffieafspraken, waarbij de uitvaart en onze visies daarover het hoofditem zijn en regelmatig WhatsApp contact over onze persoonlijke ontwikkelingen binnen de branche. 

Deze week maakt ze eigenlijk alle aspecten van de uitvaart voor de eerste keer mee, daar moet ik wel rekening mee houden. We bespreken wat ze kan verwachten en wat ze kan bijdragen. Het fijne is, dat ze goed haar rol kan inschatten. Ze blijft op de achtergrond wanneer dat beter is, maar durft ook haar input te geven. Dat getuigt van de juiste voelsprieten.

Het werken als zelfstandig uitvaartverzorger houdt ook in dat je slim met je tijd moet omgaan en soms momenten moet pakken; dat is best even schakelen. Het bezoek aan de deelgemeente voor het papierwerk werd gecombineerd met een pitstop bij een supermarkt. Het wc papier raakte op en ook eten voor vanavond moest echt even worden ingeslagen, ik weet nooit wanneer ik er anders tijd voor heb. Martine lijkt dat goed door te hebben, aangezien ze altijd, maar dan ook werkelijk altijd, eten bij zich heeft. Ik heb nog nooit zoveel mueslibollen en repen gegeten als deze week. Je weet namelijk nooit wanneer het volgende moment is wanneer je weer kan eten. Ook dat getuigt van goede voelsprieten voor gelegenheid. 

Na een week stage, waarbij we samen met de familie een uitvaart hebben vorm gegeven, is de dag van de uitvaart tevens de laatste dag van haar stage. We staan volledig ten dienste van de familie en zorgen ervoor dat zij op deze dag terug kunnen kijken als een mooie herinnering. Tijdens de plechtigheid is Martine wat gespannen, ze mag spreken tijdens de dienst. Een drempel die ze over wil, ze mag het moment van stilte vragen en regisseren. We knipogen en laten elkaar daarmee weten dat we elkaar in de gaten houden en dat het goed gaat. Ik ben trots. Alle elementen van de uitvaart komen deze dag samen, zowel voor de familie, als voor Martine en dat raakt me. 

Martine, deze blog is voor jou. Je weet dat je altijd welkom bent voor een kop groene thee en eigen meegebrachte mueslibollen. Onze koffieafspraken (met opgeklopte melk) houden we erin en ik hoop dat je stage ervaringen bij mij bijdragen aan jouw route naar een toekomst in deze mooie branche. Zet 'm op Tinus!
reacties  0 reacties reageren

Energiestromen

Energiestromen
21-01-2018 23:08
Een vertegenwoordiger van voordelige stroom (zo claimt ze) komt langs om te laten zien hoeveel voordeliger ik uit ben als ik overstap naar een andere energieleverancier. Ik moet het nog maar zien. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin in deze afspraak en heb een beetje spijt dat ik mezelf toch heb laten overtuigen voor een vrijblijvend bezoek. 

Een kwartier te laat staat er een vrouw van mijn leeftijd voor de deur. Ze heeft een grote bos krullen, een sweatshirt aan en haar handen vol met een grote map en haar tas. Ze komt een beetje haastig over, onrustig en op haar hoede. Ik krijg niet echt oogcontact en de eerste indruk die ik van haar heb, bevestigt eigenlijk dat ik echt spijt heb van deze afspraak, maar goed: "kopje thee? koffie?" Ze vraagt om een glaasje water. 

Ik ga zitten, zet het glas water voor haar neer en kijk haar vragend aan. Dan gebeurt er iets wat ik niet zag aankomen. Haar handen trillen en met een trillende stem vertelt ze dat ze erg nerveus is. Ik vraag verbaasd waarom en als antwoord op mijn vraag rollen de tranen al over haar wangen. Ze is doodsbang en durfde eigenlijk niet te komen. Ze had zelfs al overwogen om zich vandaag ziek te melden. Ze vertelde bang te zijn voor dode mensen en alles wat daarbij hoort. Haar volgende vraag was of er dode mensen in de studio waren. Een diepe zucht van opluchting volgde toen ik haar vertelde dat dat niet zo was. Ik had deze conversatie echt niet verwacht en besef me dat dit nu niet echt het moment is om het te hebben over kWh tarieven en daluren. Ik schuif haar grote map opzij. "dat komt straks wel, eerst maar eens even kletsen over wat je zo benauwt, want ik wil wel dat je je op je gemak voelt, je hoeft niet bang te zijn".

We hebben zeker een kwartier gesproken over haar angst voor de dood, niet voor de dood zelf, maar voor geesten en voor lampen die opeens uit gaan of voor schilderijen die opeens van de muur vallen. Ze verloor haar moeder een aantal maanden geleden en sindsdien is ze alleen maar angstiger geworden. Tenenkrommend om te horen, goede begeleiding tijdens de uitvaartperiode had haar echt kunnen helpen. 

Ik heb haar eerlijk verteld dat ik geen persoonlijke ervaringen heb met geesten of energiestromen, maar dat ik geloof dat andere mensen dat wel kunnen ervaren. Tijdens het begeleiden van een uitvaart volg ik de familie hierin. Ik leg haar uit dat goede begeleiding bij een uitvaart kan bijdragen aan een goede laatste reis en dat iedereen deze reis op zijn of haar eigen manier interpreteert. De een via een religie, de ander heel nuchter of spiritueel. Ze vulde zelf aan dat ze hoopte dat de geest van haar moeder ook een goede reis heeft gehad. Ik kan alleen maar zeggen dat ik dat ook hoop. Ik weet niet wat er gebeurt als we overlijden, maar ik weet wel dat persoonlijke begeleiding en inleven in de rouwbeleving van de mensen waarmee ik omga bijdraagt aan een goed afscheid waar mensen mee verder kunnen.

Zo hoop ik dat zij na ons gesprek ook verder kan. Het zal haar angst niet gelijk wegnemen, maar wellicht haalt ze er wel positieve inzichten uit die haar kunnen helpen.

De map met tarieven werd te voorschijn gehaald en met vijf minuten waren we eruit dat ik wel 0,03 cent per kWh kon besparen, vette bek. Mij heeft het gesprek niet geholpen, maar spijt van de afspraak heb ik niet meer, ik ben blij dat het haar onverwacht wat heeft opgeleverd. Ik geef haar een hand en ben blij dat ze met een beter gevoel haar weg vervolgt.
 
reacties  0 reacties reageren

Wade van toiletpapier

Wade van toiletpapier
14-01-2018 22:58

Afgelopen dinsdag lag een van onze parkietjes, Olaf, dood in de kooi. Jintel nam het in eerste instantie nuchter op. "Gelukkig was het mijn lievelingsvogeltje niet mam, dus valt het wel mee hé". Ik ben een beelddenker en moest moeite doen om me niet voor te stellen hoe het zou zijn, als ik deze reactie bij nabestaanden zou horen. 
"Gaan we Olaf dan begraven of cremeren?" was de vraag die bij Jintel vrijwel gelijk op kwam. Tja, als je mama een 'rouwmens' is (zo noemt ze mijn beroep), dan weet je natuurlijk van de hoed en de rand. Het werd een begrafenis na de uitleg waarom Olaf niet met een staatsie naar het crematorium kon. Wel kreeg Olaf een met zorg versierde wade van toiletpapier. We hebben haar begraven aan de oever van de Oude Maas.

 

Ik denk niet dat Olaf deze staatsbegrafenis in haar wilsbeschikking had opgenomen. Bij de grafrede schoot Jintel vol en kwamen er dikke tranen. Ze had het toch wel erg zielig gevonden al die verdrietige woorden, waarna ze vijf minuten later weer over de dijk naar huis huppelde.

Na het 'aanname' gesprekje met mijn dochter die dinsdagochtend heb ik voor mezelf besloten dat het tijd wordt voor een nieuw soort wilsbeschikking. Eentje anno nu met verschillende versies. Iedereen die een wilsbeschikking in wil vullen, doet dat op een eigen moment, een moment die voor iedereen anders is. Iemand die het invult, omdat zijn zoon daar naar vraagt, vult het in een andere sfeer in, dan iemand die sinds drie weken weet dat hij of zij is uitbehandeld. Ook heb ik al veel mensen horen zeggen dat ze vooral willen dat hun uitvaart naar de wens is van hun nabestaanden, want die moeten verder. Daar wil ik iets mee, zo kan ik al zoveel verschillende scenario's opnoemen, dat ik vind dat één soort wilsbeschikking niet voldoende is. Ik begeleid namelijk ook mijn uitvaarten niet alsof er maar twee soorten zijn; namelijk een begrafenis of crematie. Ik vind het juist belangrijk dat de uitvaart alleen maar de uitvaart kan zijn van degene voor wie iedereen is gekomen. De uitvaart mag treffend zijn, een persoonlijk eerbetoon. Dat geldt in mijn ogen voor een wilsbeschikking net zo. Meer weten? Bel gerust voor een afspraak.

Weer thuis gaat Jintel lekker knutselen, ik ga de vogelkooi schoonmaken en geef de drie nabestaanden een grote streng trosgierst. Een schrale troost, zo blijkt, want normaal vallen ze het gelijk aan, maar nu blijven ze stil zitten met opgezette veertjes. Het zal tijd nodig hebben, logisch.

reacties  0 reacties reageren

Vertrouwen

Vertrouwen
07-01-2018 22:41

Vijfde gangpad in de Gamma, zes verfblikken verspreid over de vloer, stapel kleurstalen eromheen en ikzelf besluiteloos met een vriendin aan het face-timen over de juiste kleur. Oh wacht, mijn vriend diep zuchtend met zijn armen over elkaar leunend tegen de stelling, arme man.....na drie kwartier turen nog geen verf.

Mijn uitvaartstudio krijgt een make-over. En als ik het doe, doe ik het gelijk helemaal, dus ook de muren zijn aan de beurt. Warme tinten, kleur!, zodat de studio een nog fijnere plek wordt voor iedereen om langs te komen voor een praatje, voorbespreking, rouwzorg, workshops en coaching.

De klassieke bureaus zijn ingeruild voor een 2,5 meter lange steigerhouten tafel met 8 stoelen. Ook zijn er twee Chesterfield banken via Marktplaats naar een nieuwe eigenaar gegaan. Waaronder een naar Hans.

Ik kreeg verschillende reacties op Marktplaats, ook van iemand die zei dat hij eerst een bus moest huren. Laat ik op dat moment nog een bus zoeken om die loodzware tafel uit Tilburg op te halen. En één plus één is twee. 

 

Mijn voorstel: "Als jij mij met jouw bus naar Tilburg rijdt en helpt om de tafel naar Spijkenisse te krijgen, dan mag jij de Chesterfield meenemen". Met gelach en enthousiast werd er gereageerd: "DEAL!"

Donderdag 13:00 uur, daar is Hans, een gozer met een baard, een hoody en een muts op. Mijn vriend ziet het niet zo zitten, je kent hem niet eens. Ik geloof in contact maken en elkaar helpen. Hans en ik stappen de bus in en rijden naar Tilburg. Onderweg bleek dat we een leuk reisgezelschap aan elkaar hadden. We hebben gesproken over de uitvaart, zijn werk als muziektherapeut, onze doelen, visies, meningen en over de reacties van onze omgeving over onze actie. De een heel positief en de ander met onbegrip. Aan het einde van middag staat de tafel met stoelen in mijn studio, staat zijn bank in de bus en geven we elkaar een vriendschappelijke omhelzing. 

In de uitvaart is het krijgen van vertrouwen van iemand die je niet kent vaak aan de orde. Als ik bij mensen thuis kom is er vaak als vanzelfsprekend vertrouwen. Mensen zijn veelal heel open en maken echt contact. Ik kom bij mensen over de vloer op een zeer kwetsbaar moment in hun leven, dat is iets waar ik veel respect voor heb. Dat vertrouwen vind ik mooi en daar moet je goed mee omgaan. Het maken van contact en het krijgen van oprecht vertrouwen is iets wat ik koester.


Volgens mijn vriendin op face-time mag ik vertrouwen hebben op mijn gevoel voor kleur. Dat heb ik dan ook gedaan. Met een voldaan gevoel hebben we de Gamma verlaten met twee prachtige tinten verf. 
reacties  0 reacties reageren