Belbundel

Belbundel
21-02-2018 23:31

Tussen alle bedrijven door werd het nu toch steeds meer duidelijk dat een aparte telefoon voor het zakelijke telefoonverkeer wel fijn zou zijn. Zodat ik op zijn minst mijn privé kant ook eens offline kan zetten, als ik dat zou willen. Of mijn zakelijke kant op een gegeven moment kan laten waarnemen door een vertrouwde collega. 
Dag en nacht bereikbaar betekent eigenlijk automatisch dat ik een dikke smartphone verslaving heb. Een soort onbereikbaarheidsangst en een onrustig gevoel op het moment dat ik minder dan 20% batterij niveau hebt. Honderd keer op mijn telefoon kijken; ook onbewust, dus tijd voor 'rehab', op naar de telefoonprovider.

Ik had snel alle aandacht van de heren, drie jonge mannen die mij graag wilden helpen. Uiterst vriendelijk en gastvrij. Er werd me zelfs koffie aangeboden, waarbij de klant naast mij, die zonder koffie haar zaken stond te regelen, bezwaarlijk keek. Ik moet toegeven dat de cappuccino met vers melkschuim de klantbeleving aanzienlijk aangenamer maakte. "Het huidige abonnement mag op naam van Evelien Uitvaartverzorging komen te staan en dan heb ik graag een nieuw privé nummer". Eén van de drie, die de computer had bemachtigd keek op: "Wow, Uitvaartverzorging zegt u? Bent u uitvaartverzorgster? Maar u bent zo vrolijk." 

Hij was oprecht verrast en keek naar het blauwe telefoonhoesje met glitters. Tja, dat ik uitvaartverzorgster ben wil niet zeggen dat ik als zwarte kraai leef of dat ik geen blauw glitterhoesje kan hebben. Voor zo ver ik de aandacht nog niet had, had ik hem nu helemaal. Terwijl de medewerker die mij als zijn klant mocht bestempelen alle gegevens in de computer zette, ontstond er een

 

verrassend goed gesprek met een van de andere twee heren. Hij vertelde dat hij al verschillende uitvaarten heeft meegemaakt, waar veelal de focus op de rouw lag en dat hij dat zelf anders ziet. Leven is mooi, dat mag gevierd worden en als dat leven over is, dan mag het worden geprezen.

Ik haalde daarbij aan dat ik dat herken, met als voorbeeld dat steeds vaker een applaus te horen is in plaats van een moment stilte. Live muziek en feest waren zijn wensen. Ik vind het mooi om te zien. Hij oogde gelukkig en dat geluk weerspiegelde hij duidelijk in zijn uitvaartbeleving: Als het leven zo mooi is geweest, dan mag dat zeker terugkomen en voelbaar zijn in het afscheid. 

Ik vertelde hem dat niet iedereen zijn visie over afscheid heeft en dat ik mensen daarin volg. Inleven en betrokkenheid zijn daarbij belangrijk, zonder oordeel of mening. Ik vind het mooi om een familie in hun cultuur of ritueel te volgen, op zoek te gaan naar de familiaire tradities en op die manier een passend en persoonlijk afscheid te realiseren, waar de nabestaanden op kunnen leunen.

De volgende vraag kwam bij hem op: "Mevrouw, hoe oud bent u?" Ik moest lachen, "Hoe oud denk je dat ik ben". (Niets is leuker dan totaal verkeerd ingeschat te worden.) "35", was zijn antwoord. Ik moest lachen. Toen ik vertelde dat ik in mei 29 word, was het kioskje te klein. Ik bleek namelijk de jongste van ons vieren.

Levenservaring is niet gebonden aan een kalenderleeftijd, het gaat er om hoe die kalenderjaren zijn ingevuld en zijn beleefd. 

Na tien minuten te peinzen over mijn nieuwe privé nummer, heb ik een nummer gevonden, waarbij ik de kans het grootste acht dat ik het kan onthouden. Na twee eurocent afgerekend te hebben, om aan te tonen dat mijn bankpas actief is en zeg ik de mannen gedag en kreeg een prachtig compliment mee: "Mevrouw, u bent de meest bijzondere klant van vandaag". Thuis zag ik op mijn telefoon dat twee van de drie mij inmiddels via LinkedIn hebben toegevoegd. Mooi! ....en dan nu die privé

 telefoon uit!
reacties  0 reacties reageren

Condoleanceboek

Condoleanceboek
12-02-2018 23:36

De grijze, donkerblauwe of rode map met 5 kolommen per bladzijde: naam, adres, postcode, plaats en vaak een regel voor een persoonlijke boodschap. Het traditionele condoleanceboek dat je vindt in de ontvangstruimte bij een uitvaart. 

Het boek is ontworpen voor de naaste familie, als een soort gastenboek, zodat de familie weet wie er op de uitvaart is geweest. Aan de hand van de ingevulde bladzijden, sturen sommige families na een periode van 4 tot 6 weken een dankkaartje, als nagedachtenis aan hun overleden dierbare en als dank voor de getoonde betrokkenheid door de belangstellenden.
Het condoleanceboek is onderdeel van onze Nederlandse uitvaartcultuur. Het is een item wat er bij hoort en wat door veel uitvaartverzorgers standaard wordt geleverd.


Wat mij de afgelopen jaren is opgevallen, is dat bijna iedere condoleancetafel er hetzelfde uitziet: boek, pen, kaarsje, foto, rouwkaart. Zo ook die van mij. Maar sinds een maand heb ik afscheid genomen van mijn traditionele boek en heb ik een eigen stijl ontworpen. De ruimte voor de boodschap is daarbij zo groot mogelijk gemaakt. Naar mijn idee is het de steunbetuiging waar het om gaat en daarom is een mogelijkheid gecreëerd dat er tijd en letterlijk ruimte is om een berichtje te schrijven.
Als ik zelf eens in de rij stond om het register te tekenen vond ik het nooit zo geslaagd dat de persoon voor mij uitgebreid de berichten van zijn voorgangers stond te lezen, dus ik heb ook de privacy gewaarborgd.

Een ander fenomeen wat ik graag anders aanpak is de reclame van de uitvaartonderneming naast de rouwkaart. Qua marketing is het handig om te laten zien wie de uitvaart verzorgt, maar ik heb er moeite mee om folders van mijn bedrijf zo prominent neer te zetten. Dat doe ik nu ook anders. Het is bedoeling dat u mijn condoleance gaat herkennen. Het is uniek, nieuw, eigentijds en persoonlijk. Dat is de condoleance van Evelien. Daar zijn geen folders meer voor nodig.

Waar ik nog niet uit was, was de manier waarop ik het register aan de familie terug zal geven. Zo kwam ik vandaag via Google uit bij een bijzonder atelier; serieus vijf minuten bij mijn studio vandaan! Ongelofelijk. De spontane acties zijn het leukst, 20 minuten na mijn telefoontje stond ik in het atelier met mijn register. Het kwam allemaal samen, de kleuren, de techniek; zo mooi. 

Mijn condoleanceregister is nu niet alleen uniek, maar bevat nu ook een stukje ambacht van hoge kwaliteit wat jaren mooi blijft. Volgende week krijgen de eerste families het nieuwe ontwerp, Steun, troost in mooie woorden van lieve mensen om hen heen. Ik kijk er naar uit om het te geven…..
reacties  0 reacties reageren

Zand erover

Zand erover
05-02-2018 23:23

Als er gekozen wordt voor crematie dan komt de term “asbestemming “ voorbij. Asbestemming is de keuze die nabestaanden maken over wat te doen met de as. De een wil de as in een urn, sieraad, tattoo of ander ornament bij zich houden. De ander kiest voor verstrooien, soms anoniem, boven zee, via een ballon of op het strooiveld. Welke manier er ook wordt gekozen, het is een bijzonder moment. Het is het moment, dat minimaal 4 weken na de uitvaart, de nabestaanden weer heel dicht bij de overledene staan. Soms het is moeilijk te bevatten dat in de zwarte bus, grijze koker, urn of strooi-urn de as zit, wat echt hun dierbare is geweest. 

Ik krijg er veel vragen over; “Hoeveel as is er?” of “Hoe ziet het eruit?” Het ligt er maar net aan. De gemiddelde lengte van een Nederlander is ongeveer 1,75 meter, en na een crematie is er gemiddeld 2 tot 3 kilo as overgebleven. Maar als we om ons heen kijken is iedereen toch anders. 

Na een jaar gewerkt te hebben in een crematorium, waar ik ook zelf verantwoordelijk ben geweest voor vele crematies, weet ik dat eigenlijk elke as net een beetje anders is. Meer, minder, licht, donker. Het verschilt van elkaar, je staat er niet zo bij stil, maar er is een subtiel gevoel van identiteit overgebleven. 

Alle assen dienen met respect te worden behandeld. As na een crematie staat voor iemand en zo hoort daar ook mee worden omgegaan. Bij iedere crematie gaat een crematiesteentje met daarop een uniek nummer mee, zodat na de crematie de as gekoppeld kan worden aan een persoon. In Nederland is het bij wet verboden, dat as van verschillende personen gemengd kan worden. Het steentje is een mooi systeem, maar heeft wel het nadeel dat iemand dreigt te veranderen in een nummer. Ik voorkwam dat voor mijzelf door bewust de naam te lezen die aan dat nummer gekoppeld was. Ook al weten de meeste mensen niet dat ik de crematie verzorgde, voor mezelf vond ik het belangrijk dat altijd met grote zorg en respect te doen. 

Helaas gaat het niet altijd goed, zoals ik laatst van een cliënte hoorde en geloof me, ik krijg dan toch een beetje last van plaatsvervangende schaamte. 
Zo vertelde de cliënte over hoe haar gezin de as van haar broer ging verstrooien op het strooiveld van een crematorium. De ontvangst was, zoals ze zelf benoemde, "een beetje knullig", wachtend op de gang, tussen de nabestaanden van een andere uitvaart. Uiteindelijk zelf het kantoortje 
binnen moeten lopen, om de aandacht van het personeel te krijgen. Ze werden aan tafel gezet en de strooi-urn werd gehaald. Wat er toen gebeurde, was, vergeef me de uitdrukking, tenenkrommend. De medewerkster morste de as van haar broer op de tafel, de stoel en op de grond. Ze hadden er met grote ogen naar gekeken. Er volgde geen excuses, geen schrik reactie, maar een nonchalante houding, waarbij het as in één moeite werd weggeveegd, met de verklaring: " Oh, het wordt tijd voor een nieuwe strooi-urn". 

Waar mensen werken, gaan er wel eens dingen fout. Soms overkomelijk en soms niet. Maar in deze situatie was de reactie erop onvergefelijk. Als “niets aan de hand, zand erover”. Maar het was, zoals de cliënte vertelde, wel de as van haar broer. "Daar gaat hij", had ze gedacht. 

Ja, ik heb bijna wekelijks te maken met overlijden, cremeren, as en met nabestaanden, die,
zonder uitzondering, te maken hebben met een verlies dat uiteindelijk een plaats moet krijgen. Een gebeurtenis zoals mijn cliënte mij vertelde komt gelukkig niet vaak voor, maar doet mij eens te meer beseffen dat we in ons vak de plicht hebben om iedereen als uniek te benaderen en in iedere situatie met respect te handelen. Ik bedoel maar: als ik het moment zou bereiken dat ik de as van een overledene zonder pardon van een stoel veeg, is dat het moment dat ik al veel eerder een andere baan had moeten zoeken. Werken in de uitvaart voelt voor mij als een voorrecht, iets waar je met hart en ziel voor kiest en waar je voor gaat. Respect, toewijding, ondersteuning en empathie; altijd en op ieder moment.

reacties  0 reacties reageren