Bakkie troost

Bakkie troost
27-03-2018 23:47
 
Een sociaal netwerk is zo belangrijk. En die hebben we allemaal op verschillende manieren en ze zijn nodig, fijn en ik ben er dankbaar voor. De schoolplein moeders, die je kind opvangen als je plots een melding hebt. De nieuwe buren, die de kliko buiten zetten, omdat je voor het eerst in 11 jaar een kliko hebt en het dus totaal niet in je systeem zit om dat ding op de juiste dag, op tijd, op die specifieke plek neer te zetten. De goede vriend die om 23:00 uur aan komt sjezen, omdat het 28 graden is in huis, omdat de batterijen van de thermostaat leeg zijn en ik geen AA’s in huis heb. De oma die flexibel is om op te passen en die altijd genoeg in huis heeft om mee te mogen eten. Ik denk en hoop voor velen herkenbaar. Het zit hem vaak in de kleine dingen. 

En dan hebben we nog het zakelijke netwerk. De sociale snelweg door mijn werkveld. De highway waar je soms mee mag liften of een lift aanbiedt, soms zelf je lekke band moet plakken, soms doodlopende wegen blijkt te hebben, maar ook altijd een route heeft die je verder op weg kan helpen. 

Ik ken inmiddels een aantal van deze mooie wegen die leiden naar een goede bestemming, namelijk samenwerking. Ik ben altijd op zoek naar samenwerking om elkaar te versterken en deze ga ik het liefste aan met mensen met een passie en een goed concept. Mensen die hun vak vanuit hun eigen identiteit verstaan en daardoor een puur product of dienst leveren. Idealisten met een realistisch professionele kijk op de zaak en daardoor gewoon goed en mooi werk doen. 

Een van deze mensen met wie ik graag samenwerk en die ik ook met vertrouwen koppel aan mijn cliënten is Diana. Diana is Juffrouw Grafsteen. Zij maakt handgedraaide urnen, grafstenen en herinneringsplekken van keramiek en porselein. “Het leven is niet grijs, iedereen is uniek”. Eéns! Alles bij Diana is doordacht, het klopt, het is mooi en ik hou ervan. 

De afgelopen weken zijn we samen bezig geweest met een heel mooi project voor in de Uitvaartstudio. Een project wat tastbaar is, nuttig, verwarmend en gastvrijheid symboliseert: kopjes! Ik heb met juffrouw grafsteen uit dezelfde klei als al haar andere producten kopjes ontworpen, die gewoon gebruikt mogen worden. Het idee ontstond door de toegankelijkheid van haar werk. Ik wil het liefste alles even vasthouden. Zo kwam het in ons op om kopjes te maken die makkelijk in de hand liggen; voor een ‘bakkie troost’ met mooie woorden die raken. Koester, omarm, troost, geniet en leef zijn de woorden die in de kopjes zijn gestempeld.
 
Het kan een situatie wat gemakkelijker laten voelen. Men heeft in onwennige momenten namelijk graag iets in de handen, waar we onze spanning op afreageren. In mijn beleving past zo’n kopje als deze daar perfect bij. Mijn bedoeling is dat mensen, die de uitvaartstudio bezoeken met vragen, voor een gesprek of het regelen van een uitvaart zich op hun gemak voelen. Sfeer, ontvangst, inrichting, geur en geluid zijn daarbij in ieder geval elementen die daaraan bij dragen. Ik ga daar met de kopjes nog
 
een stapje verder mee. Ze dragen bij aan een beleving die tastbaar mag zijn. Op deze manier kan iets wat alleen merkbaar is door gevoel, even worden vastgehouden. 

En dan ben ik eigenlijk op zoek naar een anekdote dat dat mijn verhaal weer rond maakt. Iets over mijn escapades met de kliko bak of het netwerk waarin ik mij op het moment in onderdompel. Maar eigenlijk besef ik mij, dat alles al is gezegd. Op je gemak kunnen zijn en dat gevoel even fysiek kunnen vasthouden, op dit moment is dat het gevoel van dankbaarheid. Ik ga theezetten en inschenken in het kopje ‘koester’. 

Om meer over Diana te weten te komen en haar producten te ontdekken kan iedereen op haar site of Social Media kijken: www.juffrouwgrafsteen.nl of, nog beter, een bezoekje komen brengen aan de uitvaartstudio, waar ik een selectie van Diana’s producten hebt staan.
reacties  0 reacties reageren

Heel persoonlijk afscheid

Heel persoonlijk afscheid
11-03-2018 23:43
 
Het is nu tien over twaalf ’s nachts. Ik ben alleen in mijn nieuwe huis, de nacht voordat ik ga verhuizen. Naast mij brandt het felle licht van het peertje in mijn oog. Morgen worden de lampen opgehangen en ’s avonds komen mijn kinderen voor het eerst thuis in hun nieuwe huis.
Ik voel me verdrietig, omdat ik morgen afscheid moet nemen van wat en wie mijn thuis was, waarvan ik dacht dat ik daar oud mee zou worden.
 
Er is in het afgelopen half jaar veel gebeurd, waarvan het meeste achter de voordeur is gebleven. Het is dan ook voor veel vrienden, bekenden en zelfs familie een shock dat ik moet verhuizen met mijn kinderen, zonder mijn partner. 
 
Ja, ik ‘moet’ verhuizen. Het verleden van mijn partner heeft onze toekomst ingehaald, waardoor bouwen niet meer kan. De gelijkwaardige relatie klapte als een te strak elastiek uit elkaar. 
Dit was een mokerslag. Het kan niet anders en nu is het zover, voor mij en mijn kinderen is het beter zo. Er is te veel gebeurd. Met deze verhuizing, neem ik niet alleen afscheid van het huis, maar ook van mijn relatie. Ik hoop dat hij ook snel een woning vindt, dat hij zijn schouders eronder zet en zorgt dat hij weer grip op zijn leven krijgt.

Afscheid nemen valt zwaar, het afsluiten van een periode, het achterlaten van wat is geweest. Het denken aan de mooie momenten van de maanden hiervoor troosten een beetje, maar zorgen ook voor melancholie. Dit voelt ook als een soort rouw en het valt me niet mee. Ik doe het licht uit en probeer wat te gaan slapen. 

Inmiddels is dit het tweede moment dat ik schrijf, een dag later, verhuisd. De kinderen liggen nu op bed. Drie van de vijf lampen hangen, de droger draait en ik zit tussen de verhuisspullen te schrijven. Het voelt onwennig zo alleen, maar als ik door de rommel en de vermoeidheid heen probeer te kijken, zie ik dat het een fijne plek wordt. 

De komende tijd zal het lastig zijn, ik ben mijn ritme kwijt, alles wat gewoon was, is nu anders. Het zal een tijdje duren voordat ik mijn, nu nog onbekende, gewoontes eigen heb gemaakt. Het voelt nog allemaal zwaar, maar na verloop van tijd verwacht ik dat het beter wordt. De lente komt er aan, mijn kinderen zijn bijna jarig en ik heb het druk, waardoor ik mezelf in een ritme push. 

Ik weet dat het verlies van een geliefde bij overlijden echt anders is, maar dit voelt als rouw. Dat brengt mij dichter bij mijn werk, dichterbij de mensen die iemand hebben verloren door overlijden. Waar wordt verloren wordt gerouwd en de rouw voel ik dichterbij dan ooit. Het maakt mij meer bewust van het gevoel wat mensen hebben op het moment dat ik aanbel, op het moment dat ik er ben en weer ga. Alles verandert, ritme is weg, het leven zoals het was komt niet meer terug en men moet uiteindelijk een manier vinden om verder te gaan. 

Mijn verlies is anders, maar de overeenkomst is, dat het zeer doet, dat het emotie geeft, dat je merkt wie er nabij staat en wie verder af. Ik merk, ook in mijn situatie op dit moment, dat het nemen van persoonlijk afscheid belangrijk is. De ruimte krijgen om op mijn eigen manier alles een plek te geven en te beleven is daar een groot onderdeel van. Zonder liefde is er geen rouw en als het geen pijn doet is het nooit echt geweest. Daar houd ik me nu aan vast. Ik koester de mooie momenten en zoek steun bij de moeilijke. 

Inmiddels is de droger klaar en ik bedenk me dat ik nog niets heb gedronken. Ik ga theezetten, een stroopwafel eten en het gezellig maken. Dat momentje gun ik mezelf.
reacties  0 reacties reageren