De gevoelige plaat

De gevoelige plaat
22-04-2018 23:59

We parkeren enigszins gelaten de Prius. Het is warm in de auto en de geur van hars is goed te ruiken. Ik stap uit en observeer de omgeving. Het is druk op straat; logisch, iedereen gaat naar buiten met dit prachtige weer. Naast ons is een auto staande gehouden door de politie, er wordt een baby vervoerd zonder autostoeltje en de agenten staan op de chauffeur in te praten over wat er allemaal had kunnen gebeuren. 

Ik heb besloten onze bagage uit te laden en richting de plek te lopen die ik in gedachte heb. De achterklep gaat open en we tillen samen de massief grenen uitvaartkist op de schaarwagen. De fotograaf en styliste komen aanlopen vanuit de parkeergarage en leggen al hun spullen op de kist. Ik voel me wat ongemakkelijk en dat was ook te merken: “Eef, je bent nerveus, maar dit was je eigen idee hè, denk aan de boodschap die wil je vastleggen.” Hij heeft gelijk, de zenuwen dansen door me heen. Een mix van verheugen en gelatenheid. Gespannen voor de eventuele reacties van het winkelend publiek. We hebben er rekening mee gehouden dat we mogelijk de aandacht van stadstoezicht kunnen krijgen op het moment dat ik midden op de Lijnbaan in Rotterdam een uitvaartkist neerzet voor een fotoshoot. Om de kans op een succesvol fotomoment te vergroten hebben we op de vorige locatie mijn make-up en haar al gedaan. 

Wanneer een dierbare overlijdt staat jouw wereld even helemaal stil, maar draait de wereld om je heen gewoon door. Dat beeld wil ik graag vastleggen. Tegelijkertijd is mijn visie achter de keuze van deze locatie dat ik het thema uitvaart meer in de maatschappij wil brengen in plaats van aan de rand van de maatschappij. Als we het onderwerp meer in onze dagelijks LEVEN toelaten, zal het als het erop aan komt makkelijker te bespreken zijn, zowel op overheidsniveau, als in de huiskamers. 
Het eerste moment op de Lijnbaan brak letterlijk het ijs. Toen we de kist hadden neergezet op de schraag, brak deze en klapte de kist met een galmende doffe dreun op de stoeptegels, voor zover er nog mensen waren bij wie we nog niet waren opgevallen, nu dus wel.


De reacties waren goed, er werd langsgelopen of letterlijk bij de kist stilgestaan, er werd geobserveerd en er werden nagenoeg geen oneerbiedige opmerkingen gemaakt. Ik raakte mijn zenuwen kwijt en heb prachtige foto’s kunnen maken. 

Zo gelaten als we aankwamen, zo voldaan gingen we terug naar de auto en hebben we zonder gene de kist weer ingeladen. Tevreden stap ik in en leg mijn hand op de kist. Grappig dat ik me in eerste instantie zelf liet grijpen door het taboe wat ik juist met deze foto’s wil doorbreken. De reacties op straat maken dat ik op de goede weg ben. Dit kan gewoon. Je kan een uitvaartkist op de Lijnbaan neerzetten ofwel, je kan de uitvaart en de dood bij het leven betrekken.
reacties  0 reacties reageren

Frisse wind

Frisse wind
08-04-2018 23:52
De frisse wind waait door de uitvaartstudio. Zowel letterlijk als figuurlijk. Lekker aan de poets geweest, nieuwe spulletjes een plek gegeven en mooie plannen uitgewerkt. Tegelijkertijd geniet ik van de voorjaarsbries die door de studio waait. Het is eigenlijk nog net te koud, maar dat kan me er niet van weerhouden de deur toch open te zetten.

Op de kist staat sinds deze week een letterbord waarop ik om de zoveel tijd een andere tekst ga zetten. Deze week staat er: ‘Sterf niet voordat je doodgaat’. Voorbijgangers maken er een foto van, staan er even bij stil en lopen met een glimlach verder of moeten even wennen en trekken een wenkbrauw op, tja het is dan ook een doordenkertje. 

Ik ben ervan overtuigd dat je veel controle kan uitoefenen over, dan wel grip kan hebben op je leven. Dat je op heel veel vlakken en manieren keuzes kan en mag maken over de richting die je op wil. Zelfs al móet je een kant op, dan nog is het aan onszelf op wat voor manier we die weg bewandelen. 
Als uitvaartverzorgster en ‘gewoon als mens’ weet ik als geen ander dat pech, noodlot, onrecht en wanhoop ons leven zomaar kan overvallen, soms kan overnemen en dat er genoeg aanleidingen kunnen zijn om de handdoek voor een tijdje in de ring te gooien. En waarbij we ons afvragen waar we het in vredesnaam allemaal voor doen. Natuurlijk is het logisch dat we die handdoek ook even laten liggen, we zijn per slot van rekening ook maar mens. Het gaat er bij deze quote om, op welke manier we daarna de handdoek weer gaan oppakken. 

Niet zozeer in hoeverre we alles verwerken, wegstoppen of soms bagatelliseren, maar juist hoe we het uiteindelijk omzetten in brandstof voor onze oerkracht. Een oerkracht waarmee we met een ervaring rijker of illusie armer, positief of negatief, kleurrijk of gitzwart ons leven met een opgeheven hoofd kunnen voortzetten. Door deze ervaringen leren we wat relatief is, maken we ons minder druk om alledaags ongemak, blijkt materialisme irrelevant, koesteren we de mensen die we om ons heen willen hebben en kunnen we van kleine dingen opeens veel meer genieten. 

De frisse wind bereikt mijn nek en het kippenvel trekt over mijn armen, zo’n klein ding waar ik van kan genieten. Ik loop even naar de deur en kijk uit over de Maas. Er gaat een groot schip voorbij en ik kijk daarna naar de brug die voor de zoveelste keer vandaag open staat, tja sommige dagelijkse ongemakken blijven frustreren…
 
reacties  0 reacties reageren