Erkenning

Erkenning
12-06-2018 00:13

Troost is iets waarbij te pas en te onpas naar gezocht wordt. Troost zoeken in woorden, gebaren en het rationaliseren van gevoelens. De zoektocht is goed bedoeld, maar wordt troost ook echt gevonden? Dat is een retorische vraag die voorlopig blijft rondzingen als het laatste muziekstuk, voordat we definitief loslaten wie ons lief is. 

Troost zoeken in de woorden over hoe mooi het afscheid was. Alsof er over schoonheid te spreken valt. Betrokkenheid en omhelzingen die met een warme deken worden geassocieerd, terwijl de koude rillingen over nek en rug lopen. Troost zoeken in geborgenheid en de rust die is gevonden, terwijl de jouwe is verdwenen. Troost wil zich niet laten vinden.

 
Terwijl er gezocht wordt naar troost, zal erkenning worden gevonden. Deze erkenning geeft steun en mag er zijn, zodat de schoonheid wordt gezien, de warme deken gevoeld en rust ervaren. Erkenning brengt ons dichterbij wie we zijn verloren, erkenning verbindt ons met het loslaten. Erkenning zal uiteindelijk kunnen troosten.
 
Fotografie: Emiel Lops
Stylist: Eugenie Ligthart
Model: Evelien Ligthart
Locatie: Dorpskerk / Algemene begraafplaats Poortugaal
reacties  0 reacties reageren

Stilstaan

Stilstaan
07-06-2018 00:10
 
 
Wanneer een leven wordt verloren en een lege plek achterblijft sta je stil. Je dagelijkse leven, gewoontes en zelfs de sleur bewegen niet meer mee. De orde van de dag is ontregeld.

Logisch ook, want hoe kan alles geroutineerd door blijven draaien als er een schakel mist. De geoliede machine lekt en staat stil. 

Daarentegen lijkt alles om je heen sneller en harder te draaien dan ooit tevoren. Bijhouden voelt als het continu misgrijpen naar houvast. Het is vermoeiend, frustrerend en oneerlijk.

Het ergste is nog, het gevoel, dat de wereld om je heen zo stoïcijns door gaat met leven, dat deze niet beseft en doorheeft dat de jouwe doodstil staat. Het lijkt wel of dat het gemis van jouw schakel niet op valt bij deze massa. 

Maar als je goed kijkt zie je dat je er niet alleen voor staat. Familie en vrienden proberen samen met jou het lek enigszins op te vangen, zodat jouw machine weer zijn eerste stappen kan maken. Er ontstaat een aaneengesloten schakeling van steun, begrip en vriendschap, die ervoor zorgt dat je weer langzaam mee kan draaien. 

Niemand zal verwachten dat ze het lek kunnen repareren of de schakel kunnen vervangen. Ze zullen met je meelopen, totdat je hebt ondervonden hoe je je weg kan hervinden en hoe je jouw wereld opnieuw kan laten draaien.
 
Model: Evelien Ligthart
Locatie: Lijnbaan, Rotterdam
reacties  0 reacties reageren

Tot hier en niet verder

Tot hier en niet verder
06-06-2018 00:08

Op het moment dat het crematiesteentje op de kist wordt gelegd komt iedereen om de kist met hun moeder staan. Er ontstaat een momentje wat van hen alleen is en ik stap naar achteren. “nou mam, tot hier en niet verder”, zegt haar oudste zoon. Ze schieten in een klein lachje wat overgaat in een traan.

 

Bij een begrafenis gaan we vanzelfsprekend mee tot aan het graf, scheppen we aarde of leggen we bloemen in het graf. Vaak worden daar pas echt de laatste woorden uitgesproken, klinken de laatste noten van de muziek of gaat men in gebed. Het begeleiden van onze dierbare tot en met zijn of haar laatste rustplaats, we lopen mee zo ver we kunnen, dat vinden we heel gewoon en fijn om te doen.

 

Dat kan bij een crematie ook; voorafgaande aan het crematieproces kunnen nog laatste woorden worden gedeeld en symbolisch bloemen of briefjes worden meegegeven. Ik bied de familie altijd aan om mee te gaan naar de crematieruimte met de vraag of ze hun dierbare willen begeleiden bij de invoer in de crematieoven. Er is vaak wat behoefte aan uitleg over ‘hoe dat gaat’. Vooraf wordt het crematiesteentje op de kist neergelegd met het crematienummer.

Ieder steentje is uniek en blijft bij de as. Op deze manier weten we zeker dat de as de juiste identiteit behoudt. Het vrijgeven van de oven gaat via een computer en het luik zal pas opengaan op het moment dat de familie daaraan toe is. Als het eenmaal open is, wordt de kist of de baar rustig naar binnen begeleid, waarna het luik weer automatisch sluit en het crematieproces start. Een crematie duurt gemiddeld anderhalf uur.



Nu is het veelal zo dat na de plechtigheid de familie kan kiezen om de kist met hun dierbare te laten dalen of te laten verdwijnen achter een scherm of gordijn. Mooi om zo de dienst af te sluiten.
Op datzelfde moment vindt even verderop de daadwerkelijke crematie plaats, soms zit er een korte tijd tussen, maar vaak wordt de crematie gelijk na de plechtigheid in gang gezet. Vaak is hier niemand van de familie bij en wordt de overledene alleen begeleid door een medewerker van het crematorium.

Als ik kijk naar de mooie momenten die vaak ontstaan wanneer de familie mee gaat met de crematieruimte, zou het meelopen meer bekendheid mogen hebben en meer vanzelfsprekend mogen zijn als keuze/optie; in ieder geval in onze Nederlandse uitvaartcultuur. Andere culturen zoals de Hindoestaanse en Chinese cultuur hebben eigen rituelen op het moment dat de overledene wordt begeleid bij de crematie. De belangstellenden kunnen dan zelfs meekijken via een live videoverbinding vanuit de aula.

Na een moment van stilte nadat het luik sloot zijn alle woorden uitgesproken, is alle muziek gespeeld en wordt er diep gezucht. Ik bedank het gezin voor het begeleiden van hun moeder, fijn dat ze deze laatste stap met elkaar hebben mogen maken.
Ik neem ze mee naar de koffiekamer waar ze worden opgevangen door hun lieve familie en vrienden voor een hapje, een drankje, steunende woorden en mooie verhalen over hun moeder.

reacties  0 reacties reageren