Evelienuitvaartverzorging is Rouwzusters.nl geworden

Auteur: evelien

  • Het crematiesteentje

    Het crematiesteentje

    Het crematiesteentje

    25-04-2021 15:57

     

    “Op het moment dat het crematiesteentje op de kist wordt gelegd komt iedereen om de kist met hun moeder staan. Er ontstaat een momentje wat van hen alleen is en ik stap naar achteren. “nou mam, tot hier en niet verder”, zegt haar oudste zoon. Ze schieten in een klein lachje wat overgaat in een traan.

    Als het crematieproces wordt gestart, houdt iedereen elkaar vast en de ruimte vult zich met de muziek van Vera Lynn. 

    • Een uniek afscheid
    • Een allerlaatste groet
    • Een waardevolle herinnering

    Bij een begrafenis gaan we vanzelfsprekend mee tot aan het graf, scheppen we aarde of strooien we bloemen in het graf. Vaak worden daar pas echt de laatste woorden uitgesproken, klinken de laatste tonen van de muziek of gaat men in gebed. Het begeleiden van onze dierbare tot en met zijn of haar laatste rustplaats vinden we heel gewoon en fijn om te doen.

    Dat kan bij een crematie ook; voorafgaande aan het crematieproces kunnen hier ook de laatste woorden worden gedeeld en symbolisch bloemen of briefjes worden meegegeven.

    Er is vaak wat behoefte aan uitleg over ‘hoe dat gaat’.

    Ik bied de familie altijd aan om mee te gaan naar de crematieruimte met de vraag of ze hun dierbare willen begeleiden bij de start van het crematieproces. Er is vaak wat behoefte aan uitleg over ‘hoe dat gaat’.

     Vooraf wordt het crematiesteentje op de kist neergelegd met het unieke crematienummer en met aan de achterzijde de naam van crematorium. Ieder steentje is uniek en blijft bij de as. Op deze manier weten we zeker dat de as de juiste identiteit behoudt.

    De start van een crematieproces begint bij het vrijgeven van de oven. Dit gaat via een computer en het luik zal pas opengaan op het moment dat er met de familie contact is gemaakt. Als het luik eenmaal open is, wordt de kist of de baar rustig naar binnen begeleid, waarna het luik weer automatisch sluit en het crematieproces start. Een crematie duurt gemiddeld anderhalf uur.

    Nu heeft de familie hun dierbare zo ver begeleid als dat mogelijk is.

    ‘Meegaan’ zou meer bekendheid mogen hebben

    Als ik naar de mooie momenten kijk die vaak ontstaan wanneer de familie mee gaat met de crematieruimte, zou het ‘meegaan’ meer bekendheid mogen hebben en meer vanzelfsprekend mogen zijn als keuze; in ieder geval in onze Nederlandse uitvaartcultuur. Andere culturen zoals de Hindoestaanse en Chinese cultuur is dit onderdeel van het afscheidsritueel en begeleiden zij de overledene bij de crematie. De belangstellenden kunnen dan in sommige crematoria zelfs meekijken via een live videoverbinding vanuit de aula.

    Waarom en crematiesteentje?

    Wanneer iemand wordt gecremeerd, wordt er voordat de crematie plaatsvindt een crematiesteentje met een uniek nummer op de kist of baar neergelegd. Dit steentje blijft tijdens én na de crematie bij de as, zodat altijd bekend is van wie de as is.

    Wanneer de crematie is afgerond, wordt de as verzameld en gescheiden van metalen, zoals de schroeven van de kist of bijvoorbeeld een metalen plaatje dat de overledene na een botbreuk geplaatst had gekregen. De as wordt dan gedurende een wettelijk bepaalde periode van vier weken bewaard in het crematorium. 

    De nabestaande die voor de crematie getekend heeft krijgt een bericht, wanneer de as opgehaald kan worden. Dat kun je zelf doen of door Evelien laten verzorgen.

     
    Foto van Evelien Ligthart

    Evelien Ligthart

    Uitvaartverzorger bij Evelien Uitvaartverzorging

    Stuur door

  • Kraaien en Paradijsvogels

    Kraaien en Paradijsvogels

    Kraaien en Paradijsvogels

    Wij laten uitvaarten leven

    Een keer per jaar organiseren wij samen met afscheidsfotograaf Gwendolyn Pieters een ‘Uitvaart in scène‘ als grande finale van het opleidingstraject voor afscheidsfotografen. Onze uitvaart in scène is een complete beleving waarin we samenwerken met onze uitvaartvrienden, toeleveranciers én figuranten. Ieder jaar kan je je opgeven als figurant om de uitvaart in scène bij te wonen en bij te dragen aan de invulling van de dag. Dit jaar combineerde wij traditie en eigenheid en de resultaten van de afscheidsfotografen mogen er zijn! 

    Kraaien en paradijsvogels

    Wij mixen het ‘classy-zwarte-kraaien-sfeertje’ van
    de ‘dierbare-goede-oude-tijd’ met
    onze ‘paradijsvogel-kijk-van-nu-en-morgen’
    Etiquette en protocollen lieten wij één worden met eigenheid, creativiteit en identiteit.

    Gwendolyn Pieters – Pieters Fotografie

    Bea Drupsteen

    Caroline Vriens – Beeldend Afscheid

    Gonnie Bax – Emotiefotograaf

    Jerina Luteijn

    Jurgen Corts – Zichtbare Herinneringen

    Stuur door

  • Thanatopraxie kan gewoon worden aangeboden

    Thanatopraxie kan gewoon worden aangeboden

    Thanatopraxie kan gewoon worden aangeboden

    03-04-2021 22:12

    Wanneer kranten koppen schrijven met “krachtermen” alsof het feiten zijn over een methode die mensen nog niet zo goed, of zelfs helemaal niet, kennen ontstaat soms onrust en onduidelijkheid. Als iets daardoor als “nieuw” en onbekend worden ervaren ontstaat er al snel de vraag of de gebruikte technieken wel veilig zijn voor de mensen die ermee werken of op een andere manier mee in aanraking komen. Zo ook bij het gebruik van thanatopraxie, of wel licht balseming, wat als methode wordt gebruikt om het lichaam minder snel achteruit te laten gaan en op te kunnen baren zonder koeling.

    Dat de thanatopraxie behandeling hele fijne resultaten geeft bij de bescherming tegen de achteruitgang van het lichaam tussen het moment van overlijden en het moment van afscheid staat niet ter discussie.  Het lichaam behoud of krijgt de natuurlijke kleur terug en een koeling is niet meer nodig, ook niet in de zomer. De overledene voelt niet zo koud en zeker bij een thuisopbaring zorgt thanatopraxie voor veel comfort. Een fijne beleving van de opbaring, is een grote meerwaarde voor de nabestaanden die afscheid moeten nemen. 

    In het artikel ‘Thanatopraxie, de kunst van opbaren’, vertellen Afuitex en Evelien Uitvaartverzorging over wat thanatopraxie precies is, hoe het werk en wat de voordelen zijn.

    Thanatopraxie is een expertise

    Een thanatopraxie behandeling bij Evelien Uitvaartverzorging wordt uitgevoerd in nauwe samenwerking met Niels Schermel van Afuitex. Niels en zijn mensen hebben een jarenlange ervaring en expertise in de kunst van de thanatopraxie. Tijdens de behandeling worden technieken en middelen gebruikt waarmee zij dagelijks werken en precies weten hoe ze ermee om moeten gaan. Zoals een gediplomeerde apotheker weet bij welke medicijnen allergiereacties of andere bijwerkingen kunnen optreden, weten Niels en zijn mede verzorgers hoe zij een thanatopraxie behandeling veilig en zorgvuldig kunnen uitvoeren. Daarvoor zijn ze opgeleid, getraind, werken ze in daarvoor geschikte, goed geventileerde ruimtes of maken ze gebruik van voldoende bescherming voor henzelf en de omgeving.

    Evelien Uitvaartverzorging heeft nauw contact met Niels, die tevens bestuurslid is van het Nederlands Instituut Thanatopraxie (N.I.T.), over de ontwikkelingen binnen de thanatopraxie en samen staan wij voor veiligheid, kwaliteit en de beste zorg voor de overledene en nabestaanden. Evelien uitvaartverzorging blijft dan ook thanatopraxie als optie, naast koeling, aanbieden. Zowel op onze eigen locatie als, wanneer dat gewenst en mogelijk is, in de thuissituatie.

    Recent lieten de grote uitvaartcoöperaties weten dat ze tijdelijk stoppen met het aanbieden en gelegenheid geven tot thanatopraxie op hun locaties. Het gaat daarbij om een interne, zelfstandige afweging, zonder overleg en met Nederlands Instituut Thanatopraxie (N.I.T.), omdat zij willen uitzoeken of medewerkers ‘mogelijk’ risico lopen bij de uitvoering van de behandeling. Als we kijken naar de huidige kennis en alle resultaten die het N.I.T. de afgelopen jaren heeft verzameld, is er geen rede voor onrust.

    Graag verwijs ik naar de officiële reactie van het N.I.T.
    Foto van Evelien Ligthart

    Evelien Ligthart

    Uitvaartverzorger bij Evelien Uitvaartverzorging

    Stuur door

  • Ingeborg is opschrijver van verhalen over sterven en uitvaart

    Ingeborg is opschrijver van verhalen over sterven en uitvaart

    Ingeborg is opschrijver van verhalen over sterven en uitvaart

    22-03-2021 20:34
    Ingeborg van den Wijngaart

    Wat doe je voor werk?

    Dat vind ik een lastige vraag. Ik heb geen beroep dat in het woordenboek staat, zoals kinderarts, docent of politieagent. Overigens beroepen die ik bewonder en die allemaal op mijn ‘wat wil ik later worden’-lijstje hebben gestaan. 

    Maar lastige vragen zijn om te ontrafelen en toch te beantwoorden: ik ben opschrijver. Dat beroep bestaat niet, maar ik blijk het te zijn.

    • Vindt altijd het juiste woord
    • Gevoelsmens
    • Eigen afscheidsverhaal

    Ik luister naar verhalen van anderen en schrijf die op. Verhalen die gaan over sterven, dood en uitvaart, het einde van ons leven en alles wat daarmee te maken heeft. Het onderwerp fascineert me omdat dood onlosmakelijk is verbonden met het leven, maar een heel andere klank heeft. Een heel mooie klank, vind ik, die ik graag opschrijf. En een verdrietige klank natuurlijk, en die mag er ook zijn.

    Luisteren en lef hebben

    Opschrijven betekent voor mij: luisteren en het lef hebben om onder woorden te brengen wat ik zie, voel en hoor. Daarin ben ik meer journalist en uitvaartverzorger dan schrijver. En gelukkig staan die beroepen wel in het woordenboek. Ik heb ze flink gehusseld en toen bleek ik opschrijver te zijn. Ben ik even blij dat taal eindeloos is!

    Schrijven aan de poort

    Ik werk aan de poort van de uitvaartbranche. In de uitvaartwereld gebeurt allerlei moois, interessants en verrassends. Daar maak ik verhalen van voor de buitenwereld.  Evelien en ik vormen een mooi team omdat we geen grenzen zien, maar mogelijkheden. En omdat we allebei van zorgvuldig, liefdevol gemaakte verhalen houden.

    Lees hier de Afscheidsverhalen door Ingeborg

    Klik hier
    Foto van Ingeborg

    Ingeborg

    Uitvaartatelier

    Stuur door

  • Column Barbara, Het is goed als het goed voelt

    Column Barbara, Het is goed als het goed voelt

    Column Barbara, Het is goed als het goed voelt

    06-07-2021 16:44

    Het vormgeven van een uitvaart, persoonlijk noem ik het liever een afscheid, is iets wat we samen doen. Afscheid nemen doet iedereen op zijn eigen manier. Elk leven is uniek, zo is ook elk afscheid uniek. 

    Hierbij speelt gevoel een grote rol. Wat voelt goed, maar vooral ook, wat voelt niet goed? Ik heb inmiddels geleerd dat er heel veel mogelijk is. Regelmatig krijgen we de vraag hoe iets hoort of hoe iets moet. Er is geen handboek, er bestaat geen “moeten”, jouw gevoel geeft aan wat de juiste keuze is. 

    Doordat we de persoon van wie jullie afscheid moeten nemen, persoonlijk of via jouw verhalen, leren kennen kunnen we voor het afscheid samen op zoek naar wat bij jullie past. Bijvoorbeeld een vertrouwde en fijne omgeving waar het afscheid zal plaatsvinden. Dit kan een plek zijn waar je dierbare graag kwam of waarvan je weet dat die zich daar thuis gevoeld zou hebben. We voegen persoonlijke elementen toe die bij je dierbare horen en passen bij zijn of haar levensstijl. Dat kan dus bijvoorbeeld de locatie, aankleding, muziek, soort vervoer en/of dresscode zijn.

    Elke keer merk ik weer hoe persoonlijke elementen helpen om bewust afscheid te kunnen nemen, iets wat belangrijk is en waar je op kan en mag leunen. Goed afscheid nemen helpt je om straks de draad weer op te pakken.

    • Oog voor deatil
    • Persoonlijk
    • Passie voor ontzorgen

    Iedere situatie is uniek en eigen

    Inmiddels heb ik situaties meegemaakt die erg van elkaar verschillen. Een vader die plotseling is overleden, een opa die toch nog heel onverwacht wegvalt na een lange periode van ziekte of een moeder die op wilskracht bewust koos voor euthanasie. Bij sommige van deze families hebben we voor het overlijden kennis mogen maken en kunnen praten over wat voor ideeën degene bij zijn of haar afscheid had.

    Bij het vormgeven van het afscheid van jouw dierbare praten we samen over wat jij of jullie belangrijk vinden. Als er wensen bekend zijn laten we je ook zien welke mogelijkheden of toevoegingen er nog meer zijn. We reiken aan, maar jij kiest. We vinden samen uit wat jou/jullie gaat helpen om goed afscheid te nemen.

    Weten wat er kan geeft je Houvast

    Voordat ik een half jaar geleden Evelien leerde kennen, had ik nog niet veel meer gezien dan een afscheidsceremonie in een aula met na afloop een koffietafel. Wat ik inmiddels heb geleerd is dat tradities in ere worden gehouden en kunnen worden aangevuld met persoonlijke elementen of dat families met elkaar eigen rituelen rondom afscheid nemen vormen. Het mag en kan allemaal, we laten iedereen in zijn waarde. Het is goed als het goed voelt.

    Met z’n allen in de Rouwbus, een laatste ronde in de Rouwbakfiets, iedereen gekleed in de lievelingskleuren van de overledene. Het zijn slechts enkele voorbeelden van de mooie persoonlijke afscheidsmomenten waar ik aan mee heb mogen helpen creëren. Hier heb ik mogen ervaren dat alles er mag zijn op zo’n dag, van een traan tot een lach.

    Wanneer je niet alle beslissingen neer wilt leggen bij je nabestaanden en/of een eigen kijk hebt op jouw eigen uitvaart, zou je jouw ideeën vast kunnen leggen in ons boekje ‘Houvast’. Hier vind je allerlei mogelijkheden, inspiratie en is er ruimte om je eigen gedachten over je afscheid in op te schrijven.

    Foto van Barbara Diependaal

    Barbara Diependaal

    Ik volg bij Evelien een interne opleiding tot Uitvaartverzorger. In deze column neem ik jullie mee in mijn ervaringen en hoe ik tegen mijn nieuwe leven aan kijk.

    Stuur door

  • Column Barbara, Even Schakelen

    Column Barbara, Even Schakelen

    Column Barbara, Even Schakelen

    13-05-2021 11:46

    “Bar, wat denk je er van als we binnenkort de telefoon naar jou doorschakelen? Wow, denk ik bij mezelf, dat is wel een dingetje. Dit heb ik nog nooit gedaan en ik ben ook nog niet bij een melding van overlijden aanwezig geweest. In grote lijnen weet ik wel welke zaken geregeld moeten worden, maar hoe gaat zo’n gesprek dan eigenlijk?

    Met een kop thee nemen we op de bank wat scenario’s door en ik maak mijn aantekeningen. Daarna doen we een proefgesprek. We spreken af dat we morgen nog gaan oefenen op afstand, als ik thuis ben, een echt telefoongesprek dus.

    De volgende middag gaat mijn telefoon. Ik weet dat het een oefengesprek is, maar toch klopt mijn hart in mijn keel. Ik neem op: “Goedemiddag, Evelien Uitvaartverzorging, met Barbara”. Het is een tienerjongen: “Eeuuhh, hallo. Mijn oom is overleden. Hem is gevraagd de uitvaartverzorger te bellen om te vragen wat ze moeten doen. Dit is een scenario die we nog niet eerder door hebben genomen.

    Ik vraag hem naar zijn naam en nadat ik hem gecondoleerd heb met het verlies stel ik hem gerust dat het goed is dat hij ons heeft gebeld. Wij gaan hem helpen goed voor zijn oom te zorgen. Ik vraag hem waar hij en zijn oom zijn en of er iemand bij hem is. We praten wat over de sterke band die hij met zijn oom heeft.

    • Oog voor deatil
    • Persoonlijk
    • Passie voor ontzorgen

    Niets moet en je mag veel doen als je dat wilt.

    Tijdens zo’n eerste gesprek brengen we de persoonlijke situatie in kaart om samen te bekijken welke hulp en begeleiding nodig en gewenst is op dit moment. Niet alles hoeft namelijk meteen. Er is tijd om nog bij jouw dierbare te zijn, om bijvoorbeeld een hand vast te houden, een kus te geven, tijd om rustig afscheid te nemen, te wachten tot alle familie er is, zoals in dit oefengesprek gewenst blijkt te zijn. Ik vraag nog of hij weet waar zijn oom mag zijn tot aan de uitvaart. Dat weet hij niet, maar zijn moeder vertelde wel dat ze graag bij de laatste verzorging wil zijn.

    Dat is een keus die iedereen voor zichzelf mag maken. Niks moet en je mag  veel zelf doen als je dat wilt. Daar ondersteunen wij bij. En dat is wat ik zo mooi vind aan de manier waarop wij werken, samen met de familie de wensen bespreken en daar een heel eigen invulling aan geven, waarbij de familie zelf kan bepalen wie wat doet.

    We spreken af dat ik bij hen thuis langs kom, zodra ze, voor dat moment, afscheid hebben genomen in het ziekenhuis. Thuis zullen we samen het verloop van de volgende dagen en de uitvaart bespreken.

    In opleiding

    Dit was uiteraard een fictief gesprek (met 17-jarige stiefzoon van Evelien, zo stoer van hem om mij hier bij te helpen). Op dit moment zijn we bezig om mij het aannemen van een eerste gesprek volledig eigen te maken. Het is één van de vele facetten die het zijn van een uitvaartverzorger met zich mee brengt. Binnenkort sta ik volledig klaar om er ook op dit punt voor jullie te zijn.

    Foto van Barbara Diependaal

    Barbara Diependaal

    Ik volg bij Evelien een interne opleiding tot Uitvaartverzorger. In deze column neem ik jullie mee in mijn ervaringen en hoe ik tegen mijn nieuwe leven aan kijk.

    Stuur door

  • Jippey Media, wat ziet Melissa door haar lens?

    Jippey Media, wat ziet Melissa door haar lens?

    Jippey Media, wat ziet Melissa door haar lens?

    22-03-2021 14:51

    Als videograaf heb ik gemerkt hoe belangrijk het is om bijzondere momenten in het leven vast te leggen, van bruiloft tot uitvaart. In film hoor je, voel je en zie je. Het is een mooie, blijvende herinnering. Bewegende beelden kunnen troost bieden en je weer even terugbrengen naar dat mooie moment of die specifieke herinnering.

    In de video’s die ik maak vind ik het verhaal en de details belangrijk. Op een dag van een uitvaart gaat er zoveel langs je heen, want er gebeurt zoveel. De momenten van troost, de zee van bloemen, de liefdevolle woorden en de steun van dierbaren. Juist deze momenten leg ik vast. Door het laten vastleggen van een uitvaart is het mogelijk voor mensen om op hun eigen tijd de uitvaart te verwerken, het te omarmen en het een plek te geven. Daarnaast is het een mooie manier om mensen die niet bij de uitvaart aanwezig konden zijn, toch de uitvaart ook te laten beleven. 

    • Oog voor deatil
    • Persoonlijk
    • Een waardevolle herinnering

    Ik film het liefste op een persoonlijk gekozen locatie.

    Mijn kracht is om zo onopvallend mogelijk aanwezig te zijn, maar toch de mooiste beelden te maken. Ik voel me fijn bij uitvaarten die persoonlijk, intiem en bijzonder zijn. Mijn stijl en creativiteit kan ik het beste kwijt als de uitvaartdienst niet in een aula plaatsvindt, maar op een bijzondere of persoonlijke plek. 

    Omdat elke uitvaart uniek is, denk ik graag met je mee over de mogelijkheden voor een film.

    Bekijk hierover een afscheidsverhaal door Melissa

    Deze film is aangepast om als voorbeeld te laten zien met toestemming van de familie.
    Alle mensen die in de film te zien zijn, leven met elkaar in hetzelfde huishouden of hebben een negatieve coronatest overlegd. 

    Foto van Melissa

    Melissa

    Jippey media

    Stuur door

  • De urnen van Claud, Hout mij in herinnering

    De urnen van Claud, Hout mij in herinnering

    De urnen van Claud, Hout mij in herinnering

    14-03-2021 18:24

    Vroeger dacht ik nooit zo na over het werken met hout. Het was voor mij de normaalste zaak van de wereld. Mijn vader was timmerman en kon buiten een compleet huis in elkaar timmeren samen met  zijn maten, van oud hout de mooiste meubelstukken maken. Ik ben er mee opgegroeid. Hij leerde mij door te kijken, door niet bang te zijn mij ook een stuk gereedschap in de hand te geven. Ik dacht er niet bij na, ik deed het “gewoon”.

    Toen het bekende gezegde; “Zelfs de machtigste eik valt een keer om, uitkwam moest ik het zelf doen. Mijn broer had dezelfde ‘kijk-lessen’ van hem gehad dus als ik niet wist hoe te handelen kon ik hem ook vragen. Het werken met hout is ons dus zeker met de paplepel ingegoten.

    • Met een hart voor hout
    • Persoonlijk
    • Een waardevolle herinnering

    12 hobby’s, dertien keer er geen zin meer in hebben is mij niet echt vreemd. Totdat ik een filmpje zag over een houtdraaier. Al snel was ik in de ban van de machine en wat er mee gedaan kan worden. Als verrassing kreeg ik een cursus houtdraaien. Ik was verkocht. Na weken wist ik hoe ik een tafelpootje kon draaien, of ik daar gelukkig van zou worden was een tweede. Niet lang daarna kocht ik mijn eerste draaibank(je), het grote oefenen kon beginnen. In een schuurtje van 6m2, volgepropt met zaken die daar eigenlijk niet hoorden stond mijn machientje. Uren en uren bracht ik daar door, in de kou, in de warmte, het maakte niet uit, ik draaide door.

    En toen kwam mijn moeder met die ene vraag.

    Menig stuk hout bewerken, nog meer miskleunen verdwenen in een vuurkorf maar ik leerde door, zonder die machtige eik.

    Ik had het redelijk onder de knie dus moest er een andere draaibank komen, groter, krachtiger. Ik merkte hier en daar ik mensen blij kon maken met de kleine stukken die ik maakte. Tot mijn moeder kwam met die ene vraag. ‘Claud, ik zou het mooi vinden als je een urn voor je vader zou maken’. Misschien het moeilijkste wat ik ooit heb gemaakt. Niet qua vorm maar om dat te mogen doen voor een man die zo mooi met zijn handen kon werken, was op zijn zachts gezegd een pittige opdracht.

    Ik wilde perfectie, alhoewel ik wist dat dat niet hoefde en ik dat ook nog niet zou kunnen.

    Nu staat die urn bij mijn moeder op de kast. Gemaakt van magnoliahout en een kleine bronzen klauwhamer op de voorzijde. De foto die ernaast staat hangt ook in mijn werkplaats. Die nu gelukkig een flink stuk groter is dan het schuurtje waar ik ben begonnen met draaien. Soms, als iets niet wil lukken, kijk ik ernaar. Ik hoor hem zeggen; “Gewoon doen, Schele, dan gaat het maar fout, ook daar leer je van”.

    Bekijk hier alle mooie ontwerpen van Claud

    Klik hier

    Hout mij in Herinnering

    Het spelen met woorden is ook een van de dingen die ik leuk vind. Zo is ook de naam “hout” mij in herinnering ontstaan. Natuurlijk met spelfout maar wel een toepasselijke fout.

    Wat ik het mooiste vind aan het werken met hout is dat ik iemand blij kan maken in een verdrietige situatie. Hoe de warmte van het hout, de kilte die is ontstaan misschien een beetje kan verzachten.

    hout mij in herinnering kaarsje2
    hout mij in herinnering tekst
    hout mij in herinnering
    Foto van Claud

    Claud

    Hout mij in Herinnering

    Stuur door

  • Afscheidsverhaal van Peter en Leontien

    Afscheidsverhaal van Peter en Leontien

    Afscheidsverhaal van Peter en Leontien

    07-01-2021 11:37

    Afscheid nemen in het coronajaar 2020. Peter verloor beide ouders en hoewel het virus niet de aanleiding van overlijden was, tekent covid het afscheid van beiden.

    Via een videoverbinding vertelt Peter rustig en liefdevol over zijn vader en moeder. Leontien en de honden zijn tijdens het gesprek dichtbij. Soms is op het scherm alleen even een wollige vacht of een hondensnuit te zien. Uit alles is voelbaar: het viertal heeft elkaar dit jaar hard nodig gehad en stevig vastgehouden.

    “Mijn vader was licht dementerend, maar stond volop in het leven. Van hem mocht het nog wel even duren, hij zorgde graag voor mijn dementerende moeder. In het voorjaar kreeg hij een hersenbloeding. Heel onverwacht. Ik vond hem op de grond. Mijn moeder zat naast hem en begreep niet wat er gebeurd was.”

    Peter is ruim vier jaar mantelzorger voor zijn ouders als hij zijn vader aantreft, niet geheel meer bij bewustzijn. Peters zus komt na een telefoontje en neemt ter plekke afscheid van hun vader. In de ziekenhuisweek die volgt, staat Peter er door de corona-maatregelen alleen voor. “Ik respecteerde de keus van mijn zus om niet naar het ziekenhuis te komen en heb mede daardoor alles alleen besloten en verwerkt. De keus om morfine toe te dienen, slaapmiddel te geven en het tekenen van de overlijdensactie. Dat heeft diepe indruk gemaakt.”

    Foto: Evelien Ligthart
    • Een uniek afscheid
    • Een passende uitvaart
    • Een waardevolle herinnering

    Voor moeder komt een plek vrij in een verzorgingshuis.
    Voor haar hoeft het leven niet meer. Ze mist haar man, vindt het verzorgingshuis maar niets en worstelt met haar onophoudelijk toenemende dementie.

    “Mijn moeder viel uit bed en brak haar heup. In het verzorgingshuis was ze op covid getest, maar de uitslag was nog niet bekend. Toen ze in het ziekenhuis terechtkwam bleek ze covid te hebben. Ze is nog aan haar heup geopereerd en daarna naar een covid-verzorgingshuis gegaan. We mochten niet meer bij haar komen. Later bleken mijn zus, Leontien en ik corona te hebben.”

    Peters moeder drinkt en eet niet meer en weigert ook haar medicatie. Aan het einde van de week sterft ze, toch onverwachts, op dezelfde rustige manier als haar man, zacht wegglijdend door morfine en slaapmedicatie.

    “Haar dood was minder intens, omdat ik er niet bij kon zijn, maar ook omdat ze zelf niet meer wilde.”

    Binnen een half jaar moeten Anja, Peter en Leontien twee uitvaarten regelen.

    Evelien helpt hen daarbij. Ze kent de omgeving, de faciliteiten en corona-regels op haar duimpje. Ze regelt dat het afscheid van hun vader mag plaatsvinden in de tuin van het Kasteel van Rhoon: alle gasten op veilige afstand en toch liefdevol bij elkaar. Een Franse trompettist die Nederland niet kan verlaten door de covid-maatregelen, speelt de jazzmuziek waar vader zo van hield.

    “Ik denk dat hij genoten zou hebben van zijn uitvaart. Evelien had een T-Ford geregeld als rouwauto. De kist zat met een spanband vast. We hebben er nog over gegeind dat we hoopten dat hij er niet uit zou schuiven. Wat ik zo mooi vond, en dat is echt iets wat Evelien voor elkaar krijgt: de oldtimerclub was zelfs trots dat we hun auto wilden gebruiken. En Evelien droeg die dag bretels. In een tussenzinnetje had ik verteld dat mijn vader altijd bretels droeg. Hij zou het prachtig hebben gevonden.”

    Ook het afscheid van moeder regelt Evelien.“Mijn moeder hield niet van poespas. En omdat wij nog net aan het einde van onze quarantaine zaten, mochten Leontien en ik niet dichtbij zijn. In een oldtimer, van dezelfde oldtimerclub, is Evelien met mijn moeder van de opbaarlocatie naar het crematorium gereden. Ze had twee prachtige boeketten laten maken, als symbool voor mijn zus en mij. In de buurt van het crematorium hebben wij op ruime afstand van elkaar met familie en vrienden een haag gevormd. Evelien deed de achterdeur van de auto open en gaf de boeketten aan ons. Mijn moeders lievelingsnichtje zei bij het sluiten van de autodeur ‘oma zou niet meer gewild hebben’. Dat geeft me het gevoel dat we het goed hebben gedaan.”

    Leontien vertelt hoe het half jaar hun kijk op afscheid heeft veranderd.

    “In 2018 heb ik drie keer in een uitvaartcentrum gezeten. Drie keer eenzelfde afscheid. Sinds we bij de uitvaart van Peters vader hebben gezien wat er, ondanks de covid-beperkingen, allemaal mogelijk is, hoe licht het kan zijn en met hoeveel positieve energie Evelien dat regelt, praten Peter en ik ook makkelijker over onze eigen uitvaarten. Het is van iets verdrietigs, iets moois geworden. Ik vind het knap hoe Evelien dat voor elkaar heeft gekregen. Ze heeft echt gehoord wat bij ons past en ingezien wat ons zou helpen om goed afscheid te kunnen nemen.”

    Dag en nacht bereikbaar

    Bel 010 2236215 voor directe hulp bij overlijden.

    Dan blijkt waarom de honden zo dierbaar zijn.

    “Mijn ouders waren de vaste oppas voor onze eerste hond. Als we nu met de honden over het strand lopen, mis ik ze. En omgekeerd: als ik ze mis, gaan Leontien en ik met de honden naar zee. Zelfs toen mijn moeder vergaand dementeerde, waren de honden een lichtpuntje voor haar. Na het afscheid maakten we lange wandelingen op het stand om te wennen aan de rust. Het waren vier intense jaren, maar Leontien en ik zijn dankbaar dat mijn ouders en ook haar overleden vader altijd zo dichtbij waren. En dat we door deze twee uitvaarten een afscheid niet meer als iets verschrikkelijks zien. We weten nu dat het ondanks het verdriet ook heel mooi kan zijn. Ik heb al bedacht hoe de mijne wordt: ik houd van de zee, ben een surfer. Ik neem afscheid in een gele kist in een surf-bus.”

    Stuur door

  • De telefoon gaat bij Hanneke, het is haar zus Marloes

    De telefoon gaat bij Hanneke, het is haar zus Marloes

    De telefoon gaat bij Hanneke, het is haar zus Marloes

    05-01-2021 02:29

    De telefoon gaat bij Hanneke, het is haar zus Marloes. Het was haar nacht om bij hun moeder te waken. Ze belt om te vertellen dat hun moeder vroeg in de ochtend is overleden. Hanneke zucht, het is goed zo. Na een periode van dementie is hun moeder op 82 jarige leeftijd rustig ingeslapen in haar vertrouwde omgeving.

    Hanneke en Marloes spreken af dat Hanneke Evelien gaat bellen en dat Marloes samen met de verpleging hun moeder gaat verzorgen en kleden. Hanneke heeft niet de behoefte om hierbij te zijn en de zussen geven elkaar hierin de ruimte. Voor dit moment is het fijn dat moeder op haar eigen kamer blijft tot dat de zussen samen een beslissing nemen over de opbaring.

    • Een uniek afscheid
    • Een passende uitvaart
    • Een waardevolle herinnering

    In het eerste telefonische contact met Evelien wordt kennisgemaakt en besproken waar de eerste behoeftes liggen.
    Na een fijn gesprek is er afgesproken dat Evelien aan het einde van de ochtend naar het verzorgingshuis komt om met elkaar te praten over hoe het afscheid van hun moeder eruit mag komen te zien.

    In zo’n eerste gesprek is er alle ruimte en tijd om te wennen aan de nieuwe, onwennige situatie. De zussen wisten al wat hun moeder graag zou willen. Het is nooit een taboe geweest in hun gezin en na het overlijden van haar man, 8 jaar eerder, heeft zij ook haar wensen kenbaar gemaakt.

    Moeder wil worden begraven in het familiegraf op de begraafplaats in Poortugaal

    Ze zat niet te wachten op een somber afscheid.

    Omdat de familie klein is en moeder vele vrienden en kennissen heeft overleefd, is het gezelschap klein. Het huren van een uitvaartcentrum voelt daarom te groot. Met elkaar wordt  bedacht om als eerbetoon aan hun moeder de Dorpskerk van Poortugaal te kiezen voor een intiem afscheid. Dit is de kerk waar zij als gezin kwamen en wat moeder zeker zouden hebben gewaardeerd. Na de uitvaart willen ze graag met de gezinnen gaan eten bij het favoriete restaurant van beide ouders in Rotterdam, Hotel New York. Hier liggen fijne herinneringen en deze willen ze in eren houden, zeker op de afscheidsdag.

    Waar niet eerder over gesproken is, is de plek van opbaring.

    Marloes vindt het geen fijn idee dat hun moeder wordt opgebaard in een uitvaartcentrum, waar zij geen affiniteit mee hebben. Hanneke stelt voor om haar op haar kamer te laten verblijven, maar ook dit is niet helemaal wat de zussen voor ogen hadden. Ze willen het liefst bij haar zijn en haar niet alleen laten. Ze vinden het jammer dat het ouderlijk huis is verkocht bij moeders verhuizing vorig jaar naar het verpleeghuis. Met het advies van Evelien komen de zussen tot een bijzonder mooie keuze. Hun moeder zal tot aan haar afscheid logeren bij haar dochter Marloes. Dat deden ze vaker na het overlijden van hun vader en hoe mooi is, dat dit nu nog een keer kan.

    Er wordt een mooie rouwkaart opgemaakt en rouwvervoer gekozen. Hanneke wil zich graag verdiepen in de bloemen en besluit dat zij zelf viool zal spelen in de kerk.

    De dagen erna komt Evelien dagelijks langs voor thuiscontrole om te kijken of de opbaring goed verloopt en is er altijd ruimte voor een gesprek. Er wordt gelachen, gehuild en de fotoboeken zijn uit de kast gehaald. Het is een bijzondere week waarin rouw en liefde samenkomen. Marloes en Hanneke regelen zelf de momenten waarop er rouwbezoek langskomt. De bezoekjes in hun eigen omgeving met de steun en troost van de mensen die dichtbij hun staan, doet ze goed.

    Het afscheid verloop precies zoals de zussen met elkaar hebben bedacht. Het is een mooi eerbetoon met een persoonlijke kleur. Een afscheid waar ze met een fijn en warm gevoel aan terug denken.

    Dag en nacht bereikbaar

    Bel 010 2236215 voor directe hulp bij overlijden.

    Calculatie van de uitvaart

    Hun moeder had een uitvaartpolis met een waarde van € 1.550,00, dit bedrag is uitgekeerd en is in mindering gebracht op de factuur. Dus de uitvaartkosten zijn € 6.679,50. Kosten zijn gebaseerd op de tarieven van 2024.

    Totale kosten

    € 8.229,50

    Stuur door

Menu

NIEUWE NAAM,
DEZELFDE VISIE

Sinds oktober 2025 zetten wij het mooie werk van Evelien Uitvaartverzorging voort onder onze eigen naam: Rouwzusters.

info@rouwzusters.nl
Onze website